تحليل اثرات فراگيري مالي بر فقر و نابرابري درآمدي در ايران: رويكرد خودرگرسيون برداري با وقفه‌هاي توزيعي داده‌ هاي تابلويي

طي سال‌هاي اخير، موضوع فراگيري مالي به‌صورت روزافزوني مورد توجه قرار گرفته و به ‌عنوان يك مسئله مهم اقتصادي - اجتماعي در دستور كار سياستي بسياري از دولت‌ها و نهادهاي بين‌المللي قرار گرفته است. افزايش توجه به اين موضوع بيشتر به دليل درك بهتر از اهميت و جايگاه آن در توسعه اقتصادي و نقش كليدي آن در كاهش فقر و توسعه فراگير و پايدار جوامع است.  لذا در اين مقاله به بررسي اثرات فراگيري مالي بر فقر و نابرابري درآمد در 30 استان كشور طي دوره زماني 1399-1385 با استفاده از روش خودرگرسيون برداري با وقفه‌هاي توزيعي پرداخته شده است. نتايج حاصل از برآورد الگوي نابرابري درآمدي و فقر نشان مي‌دهد، فراگيري مالي در كوتاه‌مدت و بلندمدت به ترتيب باعث افزايش و كاهش ضريب جيني (شاخص نابرابري درآمدي) و سرشمار فقر (شاخص فقر) شده است، به گونه‌اي كه در بلندمدت با افزايش شاخص فراگيري مالي، ضريب جيني به اندازه 0.91 درصد و فقر به اندازه 0.20 درصد كاهش داشته‌اند. همچنين  مي‌توان استدلال كرد كه وجود بازار مالي قوي با ريسك كمتر، سرمايه‌گذاري‌هاي بيشتري را ترغيب مي‌كند. اين فرآيند علاوه‌بر بهبود توليد و اشتغال، باعث بهبود توزيع درآمدها و كاهش فقر مي‌شود.