آسيب‌شناسي چرخه سياست‌گذاري امور مربوط به كودكان در ايران

اين پژوهش با استفاده از روش تحليل سيستمي و با برشماري نگاه‌هاي متفاوت به مسئله كودكي، به‌دنبال يافتن جايگاه كودك و اهتمام به دوران كودكي و ويژگي‌هاي حاكم بر آن در سياست‌گذاري عمومي ايران است. سؤال اصلي پژوهش اين ‌است كه كودكان چه جايگاهي در سياست‌گذاري ايران دارند و چه اولويت‌هايي در تصميم‌سازي‌ها مدنظر كارگزاران است؟ با برشماري قوانين و اسناد مربوط به كودكان، و با بررسي امكان اجرايي شدن آنها به ارزيابي شرايط امروز كودكان پرداخته و اين نتيجه حاصل گشت كه حكومت و سياست در ايران، نگاهي ارزشي به كودكان دارند و در تربيت كودكان به‌دنبال همسان‌سازي هويتي هستند. اسناد پرشماري كه در اين زمينه از سوي نهادهاي دولتي و غيردولتي منتشر گرديده بدون درنظر داشتن شرايط و واقعيات جامعه، فاقد نظرهاي كارشناسي و داراي اهدافي آرمان‌گرايانه و غيرقابل ارزيابي است. از سوي ديگر تورم روزافزون، كسري بودجه هرساله و به‌طور كل ضعف منابع مالي، امكان تحقق اهداف كلان و آمال ايدئولوژيك را از دولتمردان سلب نموده است. سياست‌گذاري صحيح مي‌تواند راهكاري براي كاهش آسيب‌هاي مربوط به كودكان امروز ايران باشد. راه‌حل پژوهش تغيير نگاه به كودك و مسئله كودكي و عدم نگرش سياسي به اين موضوع است.