تحليل اولويت‌هاي اجرايي در تحقق الگوي نوشهرگرايي در محله‌هاي شاخص شهر اصفهان

مقدمه: امروزه شهرسازي با تبعيت از الگوي كلاسيك توسعه شهري شرايط ناپايداري را در شهرها و محله هاي شهري نيز به دنبال داشته است. بنابراين در سال هاي اخير جنبش نوشهرگرايي به عنوان يك رويكرد جديد طراحي و برنامه ‌ريزي شهري در انتقاد به شهرسازي معاصر كه داراي الگويي پراكنده، غير انساني و ماشيني است، شكل گرفته است.داده و روش: هدف اصلي از انجام اين پژوهش، شناسايي اولويت هاي اجرايي در راستاي تحقق الگوي نوشهرگرايي در محلات شاخص شهر اصفهان (سنبلستان، جلفا، خانه اصفهان و سپاهان شهر) بود. از اين‌رو روش اين پژوهش توصيفي- تحليلي انتخاب شد. در ابتدا  فهرستي از عوامل اوليه كه در نوشهرگرايي نقش دارند، به عنوان متغيرهاي تحقيق، شناسايي شدند. در گام بعدي با استفاده از روش تحليل اثرات متقابل و نرم‌افزار Micmac، ميزان تأثيرگذاري عوامل اوليه بر روي يكديگر در قالب پرسشنامه كارشناسان ارزيابي شد. در نهايت با استفاده از روش تحليل دو بعدي و تلفيق نمرات تأثيرگذاري و نمرات ميانگين، اولويت هاي اجرايي مشخص شدند.يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه در محله سنبلستان، يازده عامل، محله جلفا نيز يازده عامل، محله خانه اصفهان هشت عامل و نهايتاً در محله سپاهان شهر دوازده عامل اولويت اجرايي براي تحقق الگوي نوشهرگرايي دارند. از بين عوامل مهم و شاخص نوشهرگرايي در محلات مي توان به مبلمان مناسب شهري در سطح محله، حس سرزندگي و نشاط در محله، برنامه هاي منظم رفاهي جهت رفاه و نشاط ساكنين، امنيت و  ايمني در هنگام شب در برخي نقاط دور از دسترس، كيفيت مسيرهاي ويژه عابران پياده اشاره كرد.نتيجه‌گيري: امروزه تكيه بر الگوهاي نوين شهرسازي، در برنامه ريزي و توسعه محله هاي شهري، اجتناب ناپذير است. موضوعي كه براي مديران و برنامه ريزان شهري ضرورت دارد، آن است كه هر محله از ويژگي هاي متفاوتي برخوردار بوده و بايد شاخص ها و عوامل در هر محله اي بومي سازي شده و به صورت اختصاصي مورد مطالعه قرار گيرند. با اين حال براساس نتايج پژوهش پنج عامل شامل مبلمان مناسب شهري در سطح محله، حس سرزندگي و نشاط در محله، برنامه هاي منظم رفاهي جهت رفاه و نشاط ساكنين، امنيت و  ايمني در هنگام شب در برخي نقاط دور از دسترس، كيفيت مسيرهاي ويژه عابران پياده به صورت مشترك در بين تمام محلات مورد مطالعه از اولويت دارند.