اقدامات فراقانوني شوراي امنيت در نقض حقوق بنيادين بشر

شوراي امنيت با تفسير موسع از مفهوم صلح و امنيت بين‌المللي و گسترش آن به بسياري از موضوعات از جمله حمايت از حقوق بشر و مقابله با نقض‌هاي آن در مواردي اقدام به اعمال قانون‌گذاري و اقدامات قضايي در اين زمينه نموده است. به‌طوري كه برخي تصميمات و اقدامات آن فراتر از حدود اختيار و صلاحيت قانوني و ناسازگار با اهداف منشور و تعهدات حقوق بشري و مغاير با موازين حقوق بين‌الملل بوده است. هدف اين مقاله بررسي شوراي امنيت به‌عنوان يك نهاد فراقانوني و كاستي‌هاي التزام آن نسبت به تعهدات و مسئوليت آن در قبال نقض‌هاي شديد حقوق بشري ناشي از اقدامات فصل هفتم و مداخلات بشردوستانه است؛ چراكه به‌رغم ادعاي حمايت شورا از حقوق بشر، تناقضي آشكار در رفتار و عملكرد مديريتي آن وجود داشته است كه نه‌تنها در عمل موجب كاهش نقض‌هاي حقوق بشري نشده بلكه در مواردي منجر به تشديد و ناكارآمدي شورا شده است. يافته‌ها نشان مي‌دهد عدم رعايت حدود و اختيارات و حاكميت حق وتوي اعضاي دائم شورا از مهم‌ترين عوامل ناكامي شوراي امنيت در حل مسائل حقوق بشر و مديريت بحران‌هاي بين‌المللي است. از اين رو با اتخاذ سازكار مستقل از منافع سياسي اعضاي دائم و استفاده از حق وتو در جهت تقويت و همكاري مثبت، مي‌توان زمينه را براي ايجاد تغييرات اساسي در الگوهاي رفتاري و رويه حاكم بر شورا و نظارت دروني صحيح بر اقدامات آن و نيز التزام به تعهدات و موازين حقوق بشر فراهم نمود.