واكاوي ماهيت امنيت برون زا بر منطقه گرايي كشورهاي عربي خليج فارس

منطقه خليج فارس بدليل اهميت ژئوپليتيك و ژئواكونوميك از اهميت بسزايي براي بازيگران منطقه اي و فرا منطقه اي برخور دار است. منطقه خليج فارس داراي كاركرد دوگانه؛ صلح/ جنگ و همگرايي/ واگرايي و امنيت درونزا/ برونزا بوده است. آنچه در اين نوشتار مهم است واكاوي ماهيت امنيت برون زا بر مكانيسم منطقه گرايي كشورهاي عربي خليج فارس در حوزه سياست داخلي و خارجي آنها مي باشد. سئوال اصلي تحقيق اينست كه امنيت برون زا بر مكانيسم منطقه گرايي كشورهاي عربي حوزه خليج فارس چه تاثيري دارد ؟ فرضيه اصلي بر اين است كه منطقه گرايي كشورهاي خليج فارس بر اساس امنيت برون زا و متكي بر تامين امنيت منطقه اي از سوي قدرت هاي فرا منطقه اي استوار است و نگرش هاي پان عربي، ژئوپليتيك شيعه و سني ،حفظ سيستم سياسي و اتحاد در مقابل بازيگران بزرگ منطقه اي باعث تشديد اين استراتژي شده است. مطرح نمودن عناويني مانند ناتوي عربي حتي در سطح نظري و موافقتنامه هاي دفاعي دوجانبه و چند جانبه با قدرت هاي بزرگ در راستاي تكميل پروزه امنيت برون زا مي باشد.روش تحقيق توصيفي- تحليلي و مبتني بر روش گردآوري كتابخانه اي و اينترنتي است.