پرونده پژوهي رأي ديوان بين‌المللي بر مناقشه بين واشنگتن و ماناگوئه درسال 1984

زمينه و هدف: ديوان بين‌المللي دادگستري بخشي از سيستم سازمان ملل است و بايد به عنوان يك بازيگر بين‌المللي به تحولات روي‌داده در ساختار سياسي اجتماعي جامعه بين‌المللي و برتري يافتن برخي از ارزشها بر اراده دولتها توجه داشته باشد. خود اين سازمان در واقع، يك سيستم است كه براي تضمين امنيت و رسيدن به صلح دائمي ايجاد شد. قاعده بين‌المللي مانند قانون داخلي از پيش نظم و نسق نيافته است؛ ديوان هم نمي‌تواند قانگذار باشد، ولي ديوان در تصديق قوانين نقش اساسي دارد. از اين رو، ديوان در عين اينكه قانون نمي‌سازد، قاعده را استخراج مي‌كند. آنچه در اين نوشتار مورد بررسي قرار گرفت، ساختارشكني صورت‌گرفته توسط ديوان «در قضيه اقدامات نظامي و شبه‌نظامي ايالات‌متحده عليه نيكاراگوئه» مي‌باشد.روش: روش تحقيق اين پژوهش، توصيفي- تحليلي است و براي گردآوري اطلاعات از منابع كتابخانه اي و اينترنتي استفاده شده است.يافته‌ها و نتايج: در قضيه نيكاراگوا، ديوان در اثبات نظر خود مبني بر عرفي بودن اصل منع توسل به زور و اصل عدم مداخله به كنوانسيونهاي چندي استناد جسته و ابراز مي‌دارد. كنوانسيون 1944 شيكاگو بر حاكميت انحصاري و كامل يك كشور بر فراز قلمرو هوايي‌اش تأكيد نهاده است و كنوانسيون‌هاي 1958 ژنو در مورد حقوق درياها كنوانسيون 1982 مونته گوبي نيز در همين راستا گام برداشته‌اند. ديوان با استناد به كنوانسيون‌هاي فوق به اين نتيجه مي‌رسد كه «مقررات كنوانسيونهاي مذكور صرفاً پاسخي مثبت به اصول استقراريافته و قبلي حقوق بين‌الملل عرفي مي‌باشند.