راهبردهاي پيشگيرانه اجتماعي در خصوص شرط بندي ورزشي با نگاهي بر رويكردهاي بين المللي

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي راهبردهاي پيشگيرانه اجتماعي موثر در كاهش و كنترل شرط بندي هاي ورزشي و ارائه يك مدل سياستگزاري كنشي مطلوب به متوليان سياستگزاري در اين عرصه مي باشد. روش‌شناسي: پژوهش حاضر با هدف كاربردي و به روش توصيفي- تحليلي، با مراجعه به منابع كتابخانه‌اي و مرور پژوهش‌هاي پيشين انجام شده است.يافته‌ها: شرط بندي ورزشي در ايران به مسئله اي اجتماعي تبديل شده است. اتخاذ سياست هاي سركوبگرانه و واكنشي محض، توفيقي در كنترل و مهار رشد روزافزون اين معضل نداشته است. يافته هاي پژوهش حاضر كه از مرور مطالعات خارجي و تطبيق ديدگاه هاي اسلام شناختي، روانشناختي، جامعه شناختي و جرم شناختي حاصل شده است، حاكي از اثربخشي راهبردهاي پيشگيرانه اجتماعي در كاهش و كنترل شرط بندي ورزشي مي باشد. اين راهبردها عبارتند از: معرفي و تعميق آموزه ها و باورهاي ديني، راهبردهاي پيشگيرانه خانواده محور، راهبردهاي پيشگيرانه مدرسه محور، بالا بردن سطح دانش و آگاهي عمومي، تقويت مهارت هاي خودكنترلي و پيوندهاي اجتماعي، و مرتفع شدن مشكلات معيشتي و اقتصادي جامعه.نتيجه‌گيري: شرط بندي ورزشي به دليل تحميل اثرات زيانبار فردي، اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي به دولت و جامعه، مستلزم توجه ويژه و عزم و هماهنگي سازمان ها و دستگاه هاي مختلف قانوني و قضايي، نهادهاي امنيتي و مراجع بازرسي، فرماندهي انتظامي، مديران وزارت ورزش و جوانان، وزارت ارتباطات و فناوري، وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي به منظور كنترل و مهار هر چه بهتر اين پديده مي باشد.