ارزيابي ميزان مشاركت مردمي در كاهش آلودگي هوا و عوامل اقتصادي-اجتماعي مؤثر بر آن (مطالعه‌ منطقه‌ يك شهر مشهد)

آلودگي هوا عمدتاً نتيجه‌ پديده‌ شهرنشيني و صنعتي شدن است كه با توسعه‌ شهرها و تبديل آن‌ها به كلان شهرها اثر خود را بيشتر نشان مي‌دهد و باعث مشكلات عديده‌اي براي سلامتي انسان ساكن در اين شهرها گرديده است. افزايش مشاركت افراد در حل مسائل مربوط به محيط‌ زيست به‌طور عام و آلودگي هوا به‌طور خاص، مستلزم شناخت نگرش مردم به‌عنوان مهمترين گروه هدف متأثر از پيامدهاي آلودگي هوا است. پژوهش حاضر با هدف بررسي ميزان مشاركت شهروندان مشهدي در كاهش آلودگي هوا و عوامل مؤثر بر آن در منطقه‌ يك شهر مشهد انجام گرفت. ابزار تحقيق جهت جمع‌آوري اطلاعات پرسشنامه مي‌باشد، با استفاده از فرمول كوكران تعداد ۳۸۵ نفر به‌عنوان حجم نمونه‌ آماري انتخاب شدند. نتايج نشان داد كه ميزان آگاهي شهروندان از پيامدهاي آلودگي هوا به‌طور معني‌داري بيشتر از حد متوسط است. ميزان مشاركت شهروندان در كاهش آلودگي هوا به‌طور معني‌داري بيشتر از حد متوسط بوده و بيشترين همكاري در زمينه‌ جداسازي بازيافت و خريد از محل با فراواني 33/9 درصد بود. همچنين از بين عوامل مورد ارزيابي فقط دو شاخص آگاهي از پيامدهاي آلودگي هوا و ميزان تحصيلات بيشترين تأثير را بر ميزان تمايل به مشاركت در كاهش آلودگي هوا داشتند. بين ساير عوامل جمعيت‌شناختي مثل سن، جنسيت، وضعيت تأهل، درآمد ماهيانه و تعداد اعضاي خانوار با ميزان تمايل به مشاركت در كاهش آلودگي هوا رابطه‌ معني‌داري وجود نداشت. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه مشاركت شهروندان در كاهش آلودگي هوا نيازمند آموزش همگاني، تأمين زير ساخت‌ها و سياست‌گذاري‌هاي صحيح مي‌باشد.