شناسايي شاخص‌هاي مؤثر پايداري محيط‌ زيستي در استان‌هاي تهران و البرز

از آنجا كه هر گونه فعاليت براي ارتقاي سطح كيفي زندگي انسان در محيط‌ زيست انجام مي شود، بنابراين پايداري محيط‌ زيست و منابع آن بر فرآيند توسعه تأثير به‌سزايي خواهد گذاشت. شاخص هاي محيط‌ زيستي به‌عنوان نخستين ارزياب هاي فشار بر محيط‌ زيست، نقش مهمي در گزارش پايداري محيط‌ زيستي ايفا كرده و به تعيين وضعيت محيط‌ زيست و ارزيابي رهيافت هاي در نظر گرفته شده مي پردازند. استان هاي تهران و البرز به‌دليل بارگذاري بيش از حد جمعيت و فعاليت، با محدوديت منابع، رشد روزافزون جمعيت و تغيير الگوهاي مصرف ماده و انرژي مواجه هستند كه موجب شده است فشار وارده بر محيط‌ زيست و منابع طبيعي در اين استان ها هر روز افزايش يابد. بنابراين در اين مطالعه به تعيين ميزان پايداري محيط‌ زيستي استان هاي تهران و البرز با شناسايي و انتخاب شاخص با استفاده از روش آنتروپي شانون اقدام شد. انتخاب ۱۳ شاخص مرتبط در دوره‌ زماني ۱۳۹۹−۱۳۸۳ و وزن دهي و محاسبه‌ شاخص پايداري مركب با استفاده از روش آنتروپي شانون نشان داد استان هاي تهران و البرز طي بازه‌ زماني مذكور شاهد روند كلي افت پايداري محيط‌ زيستي بوده و در سال 1398 ناپايدارترين وضعيت را تجربه نموده اند. همچنين آتش سوزي در جنگل ها و مراتع، و فعاليت هاي اجرايي آبخيزداري به‌ترتيب مهم ترين شاخص هاي اين مطالعه شناخته شدند كه در مجموع 68 درصد از وزن نسبي كل شاخص ها را به‌خود اختصاص مي دهند. فعاليت هاي بيابان‌زدايي، احداث شبكه‌ جمع آوري فاضلاب و مقدار انواع كودهاي شيميايي از ديگر فاكتورهاي تأثيرگذار در پايداري مركب استان هاي مورد مطالعه بودند. مديريت پايدار و اجتماع محور منابع طبيعي، ايجاد بازدارندگي در جرائم مربوط به آتش سوزي، تكميل مطالعات تفصيلي و اجرايي حوضه‌هاي آبخيز و تشويق و ترغيب به استفاده از كودهاي آلي، از پيشنهادهاي مطالعه‌ حاضر مي باشد.