ارزيابي تغييرات عملكرد و صفات مرفوفيزيولوژيكي گندم (Triticum aestivum L.) در شرايط تغيير مقدار نيتروژن، بيوچار و ميكوريزا

اين پژوهش به منظور بررسي اثر مقادير متفاوت نيتروژن، بيوچار و ميكوريزا بر عملكرد و برخي صفات مرفوفيزيولوژيكي در گندم طي سال هاي زراعي 1395 96 و 1396 97 در شهرستان اميديه واقع در جنوب غربي ايران انجام شد. آزمايش به صورت فاكتوريل در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي در چهار تكرار اجرا گرديد. فاكتورهاي آزمايش شامل مقادير مصرف نيتروژن خالص در چهار سطح از كود اوره (46 درصد نيتروژن) به ترتيب شامل عدم مصرف كود، 50، 100 و 150 كيلوگرم نيتروژن در هكتار، قارچ ميكوريزا در دو سطح شامل عدم استفاده و استفاده از گونه Glomus intradiaces و مقادير بيوچار حاصل از زيست توده گياهي و ضايعات كشاورزي به عنوان اصلاح كننده خاك در سه سطح عدم كاربرد و كاربرد چهار و هشت تن در هكتار بود. بره م كنش سه گانه مقادير متفاوت نيتروژن با بيوچار و ميكوريزا بر عملكرد زيستي، عملكرد دانه، طول ريشك، طول ساقه، شاخص كلروفيل و درصد كربوهيدرات در سطح احتمال يك درصد معني دار گرديد. در اين تحقيق مصرف بيوچار به همراه كود نيتروژن در گياهان تلقيح شده با قارچ ميكوريزا اثرهاي بهتري را بر كليه صفات تحقيق نسبت به مصرف بيوچار، كود نيتروژن و ميكوريزا به تنهايي داشت. بيش ترين عملكرد دانه (27 درصد)، كربوهيدرات (15 درصد)، شاخص كلروفيل (34 درصد) و طول ساقه (28 درصد) از كاربرد مقادير 150 كيلوگرم نيتروژن در هكتار همراه با مقادير چهار و هشت تن در هكتار مصرف بيوچار و مصرف ميكوريزا به دست آمد. نتايج نشان داد كه بيش ترين درصد پروتئين از كاربرد ميكوريزا حاصل شد كه نسبت به گياهان شاهد پنج درصد افزايش معني دار نشان دادند. به طوركلي براساس نتايج، كاربرد 150 كيلوگرم نيتروژن در هكتار و چهار تن در هكتار بيوچار در گياهان تلقيح شده با قارچ ميكوريزا به عنوان بهترين تيمار آزمايشي انتخاب گرديد.