بررسي نقش مصلحت در ادوار انتخابات رياست جمهوري اسلامي ايران

پس از پيروزي انقلاب اسلامي در سال 1357 و پايه گذاري نظام جمهوري اسلامي ايران توسط امام خميني، ولي فقيه به عنوان مهم ترين ركن قانون اساسي داراي اختيارات گسترده اي شد كه پايه آن برگرفته از نظريه مشروعيت حكومت فقيه پس از غيبت امام عصر (عج) بود. مطابق اين نظريه سنجش مصلحت در جامعه اسلامي يكي از مهم ترين وظايف ولي فقيه و رهبر جامعه اسلامي است كه البته ابزاري همچون حكم حكومتي را نيز در اختيار دارد. در فقه سياسي مورد تعريف امام خميني و آيت الله خامنه اي، مصلحت به معناي لحاظ كردن خير عموم مسلمين و از همه مهمتر حفظ نظام اسلامي است. يكي از مهم ترين جلوه هاي اين اصل، كاربست آن در انتخابات رياست جمهوري بوده است؛كه در اين اثر با روش توصيفي تحليلي و استفاده از مطالعات كتابخانه اي به آن پرداخته شده است. مقام ولايت فقيه و نهاد هاي زير مجموعه آن، مانند شوراي نگهبان، همواره در روند انتخابات و تأييد صلاحيت كانديداهاي رياست جمهوري دقت داشته اند تا ميزان مشاركت عمومي مردم در انتخابات كمرنگ نشود؛ البته اين امر در كنار حفظ آرامش انتخابات و جلوگيري از فضاي دو قطبي و تشنجي و با رويكرد حفظ نظام اسلامي، به عنوان مهم ترين واجب شرعي بوده است.