نگرش تمدن‌ساز انقلاب اسلامي و بايسته‌هاي نرم‌افزارانه سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در قبال چين

ابتناي انقلاب اسلامي ايران بر نگرشي تمدن‌سازانه تجويزهاي معناداري را براي سياست خارجي ج.ا.ايران ترسيم نموده است. در صورت توجه سياستگذاران به اين موضوع سياست خارجي ايران در قبال كشورهاي مختلف جهان به ويژه قدرت‌هاي شرق و غرب از چارچوبي مشخص برخوردار مي‌شود. در اين چارچوب نوع مناسبات جمهوري اسلامي با قدرت‌هاي جهان نيز متفاوت خواهد بود. بر اين مبنا نگاه به قدرت نوظهوري چون چين در قياس با كشورهايي چون آمريكا يكسان نيست. اگرچه اين تفاوت نگاه تغييري در اصول و اهداف سياست خارجي ج.ا.ايران ايجاد نمي‌كند، اما منطقاً بهره‌مندي از ظرفيت‌هاي فراوان قدرت نوظهوري چون چين كه برخلاف ايالات متحده سابقه سلطه‌گري‌ خاصي در ايران ندارد، اولويت پيدا مي‌كند. موضوع مهمي كه با توجه به عملياتي شدن برنامه ۲۵ ساله همكاري‌هاي مشترك ايران و چين حائز اهميت است. مسئله اساسي در اين رابطه آن است كه با توجه به غلبه نگرش‌هاي فرهنگي در انديشه سياسي بنيانگذار جمهوري اسلامي در تحقق اهداف تمدني انقلاب اسلامي، سياست خارجي ج.ا.ايران در قبال چين از چه اولويتهاي نرم‌افزارانه‌اي بايد برخوردار باشد؟ پُر واضح است كه غفلت از اين امر مي‌تواند تهديدآفرين باشد. اين پژوهش با چنين دغدغه‌اي تلاش خواهد كرد تا ضمن بازخواني و تبيين چارچوب‌هاي تمدن‌سازانه مدنظر بنيانگذار انقلاب اسلامي ايران، بايسته‌هاي نرم‌افزارانه سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در مواجهه با چين را تبيين نمايد. براي تحقق اين هدف تلاش شده تا با بهره‌مندي از مولفه‌هاي قدرت نرم علاوه بر تبيين ظرفيت‌هاي فرهنگي-تمدني ايران اسلامي در كشور چين به تجويز اولويتهاي سياست خارجي تمدن‌گرايانه جمهوري اسلامي ايران اشاره شود. در اين پژوهش گردآوري داده‌ها به شيوه كتابخانه‌اي صورت پذيرفته است. اين پژوهش از منظر هدف كاربردي و از منظر ماهيت توصيفي –تحليلي است.