جبران خسارت‌هاي عاطفي وارد شده به شخص در نتيجه ايراد آسيب فيزيكي به نزديكان

در گذشته نه چندان دور اين اعتقاد وجود داشت كه نظام حقوقي بر خلاف خسارتهاي فيزيكي قادر به اندازه گيري  رنج روحي يا اضطراب دروني نيست و بنابراين اين قبيل خسارات قابل جبران نمي باشد. دادگاهها در مورد پرونده هايي كه منجر به آسيبهاي عاطفي بدون ايجاد صدمات فيزيكي گرديده بودند تمايلي به صدورحكم جبران خسارت نداشتند. در آن زمان علم پزشكي روانشناسي نمي توانست رابطه بين ايجاد آسيبهاي عاطفي و علل فيزيكي منجر به آنها را اثبات نمايد .. براي مدتها اكثر مردم اعتقاد داشتند كه جنون و ديگر بيماريهاي رواني در نتيجه گناهان شخص ايجاد مي گردد. در دوران معاصر چنين باوري تغيير اساسي كرده و مطالعات روان، بخش جدايي ناپذيري از علم پزشكي گرديده است. متناسب با اين تغيير حقوق نيز به مرور اين واقعيت را پذيرفته كه آسيبهاي رواني نيز همانند آسيبهاي فيزيكي واقعي هستند و مي توانند ناشي از اعمال فيزيكي باشند. البته اين بدان معنا نيست كه حقوق هر گونه خسارت معنوي را پذيرفته و حكم به جبران آن مي دهد.يكي از موارد قابل تامل زماني است كه شخص دچار آسيبهاي رواني گرديده ولي اين آسيب ناشي از صدمات فيزيكي وارد شده به وي نمي باشد بلكه در نتيجه ديدن يا شنيدن خبرجراحات وارد به شخص ديگري دچار آسيب رواني مي گردد. مثال كلاسيك آن زماني است كه يك مادر شاهد به زير گرفته شدن فرزندش توسط يك راننده بي احتياط مي باشد . چنين مادري احتمالاً دچار آسيب رواني گرديده وقادر نخواهد بود وظايف روزمره خود را به درستي انجام دهد. آيا چنين مادري مي تواند به دليل چنين آسيبهاي رواني اقامه دعوا نموده و مطالبه خسارت نمايد.