پايش روند تغييرات پوشش گياهي و كاربري اراضي با استفاده از داده هاي رقومي لندست (مطالعه موردي دشت سروستان)

بيابان‌زايي يك تهديد جدي زيست محيطي و اقتصادي-اجتماعي براي كره خاكي است. هدف از اين مطالعه، پايش پوشش گياهي و كاربري اراضي به منظور بررسي بيابان‌زايي دشت سروستان به عنوان دشتي ممنوعه در استان فارس است. بدين منظور از تصاوير لندست از سنجنده TM(سال 1993)، سنجنده +ETM (سال هاي2001 و 2008) و سنجنده OLI/TIRS(سال 2016) استفاده شد. پايش تصوير به روش تفاضل تصوير، تفاضل شاخص پوشش گياهي و نقشه‌هاي كاربري اراضي انجام گرديد. در نقشه تفاضل سال 1993 و 2001 و سال 1993 و 2016 پسروي 99 درصدي اراضي آبي در دهانه درياچه مهارلو، به صورت تغييرات افزايشي در باند مادون قرمز قابل مشاهده است. نتايج حاصل از تفاضل شاخص پوشش گياهي نشان دهنده افزايش پوشش گياهي است كه در واقع افزايش سطح اراضي كشاورزي در سال 2016 نسبت به سال2008 و 1993 است. بر اساس نتايج حاصل از طبقه بندي نظارت شده از سال 1993 تا سال 2016 سطح اراضي آبي از 7.11 هكتار به 0.075 هكتار كاهش يافته، از طرفي سطح اراضي شور از 143.99 هكتار به  223.83 هكتار افزايش و سطح اراضي كشت شده (زراعي و باغي) از 113.28 هكتار به 201.14 هكتار افزايش يافته است، كه با توجه به اهميت شاخص‌هاي اراضي شور و تغيير كاربري اراضي از منابع طبيعي به كشاورزي در مطالعات بيابان‌زايي مي‌توان نتيجه گرفت كه روند بيابان‌زايي در منطقه مورد مطالعه رو به افزايش است.