نقش مديريت يكپارچه در تحقق حمل و نقل هوشمند(مطالعه موردي: شهر زاهدان)

با توسعه شهرها و افزايش جمعيت، چالش هاي بسياري ايجادشده كه از مهم‌ترين آن‌ها، حمل‌ونقل شهري است. عدم توانايي مديريت شهري سنتي در حل اين چالش، منجر به مطرح‌شدن رويكردهاي مختلفي از جمله حمل‌ونقل هوشمند شد. اتخاذ و اجراي چنين رويكردي در كلان‌شهرها، نيازمند تغيير رويكرد مديريتي است كه مديريت يكپارچه شهري به‌عنوان مهم‌ترين آن‌ها شناخته مي‌شود. هدف اين تحقيق، بررسي وضعيت مديريت يكپارچه شهري و سپس تأثير آن در تحقق حمل‌ونقل هوشمند در شهر زاهدان است. روش تحقيق توصيفي- تحليلي و مبتني بر گردآوري داده‌ها به‌صورت ميداني از طريق ابزار پرسش‌نامه است. روايي ابزار مشخص و پايايي آن نيز با آلفاي كرونباخ بيشتر از 0.70 تأييد شد. جامعه آماري تحقيق را كارشناسان شهري در شهر زاهدان تشكيل داده‌اند. حجم نمونه برابر با 100 نفر تعيين شد. نتيجه آزمون نشان مي‌دهد كه متغيرهاي مديريت يكپارچه شهري در سطح كمتر از 0.05 معنادار هستند. از نظر جامعه آماري، 7 متغير حكمروايي خوب، همپايايي، وحدت فرماندهي شهري، بسترسازي، تعامل، ساختار تشكيلاتي و ديدگاه سيستمي، وضعيت مناسبي نداشته و اين شرايط سبب شده كه شاخص مديريت يكپارچه شهري در شهر زاهدان شرايط مطلوبي نداشته باشد. همچنين بررسي معناداري آزمون نشان مي‌دهد كه 5 متغير حمل‌ونقل هوشمند يعني نظارت هوشمند، پرداخت هوشمند، ثبت تخلف هوشمند، اطلاع‌رساني هوشمند و مديريت مكانيزه ناوگان در سطح كمتر از 0.05 معنادار هستند. جهت معناداري، نشانگر وضعيت نامناسب شاخص حمل‌ونقل هوشمند در شهر زاهدان است. تحليل رگرسيون نشان داد كه متغيرهاي مديريت يكپارچه شهري مي‌توانند بيش از 68 درصد در تحقق حمل‌ونقل هوشمند تأثيرگذار باشند و 32 درصد به عوامل ديگر وابسته هستند. متغير حكمروايي خوب با 12 درصد و سپس ديدگاه سيستمي با 11 درصد، بيشترين تأثير را در اين زمينه دارد.