سنجش كيفيت زندگي در سكونتگاه هاي غيررسمي شهر مياندوآب

شناخت و سنجش كيفيت زندگي در نواحي شهري كه معلول اقدامات مديريت شهري و ساير نهادهاي دولتي و خصوصي است، موضوع بسيار حياتي است. با توجه به عدم سنجش كيفيت زندگي شهري در سكونتگاه هاي غيررسمي شهري، مي توان زمينه اي براي ترسيم نقشه راه جهت مديريت شهري و آگاهي نهادهاي مسوول از وضعيت موجود و اقدام براي تحقق صورت وضعيت مطلوب فراهم نمود. هدف اين تحقيق سنجش كيفيت زندگي در سكونتگاه هاي غيررسمي شهر مياندوآب است. روش تحقيق توصيفي-تحليلي و مبتني بر گردآوري داده‌ها به‌صورت ميداني از طريق ابزار پرسش‌نامه است. روايي ابزار مشخص و پايايي آن نيز با آلفاي كرونباخ بيشتر از 0.70 تاييد شد. جامعه آماري تحقيق را شهروندان ساكن در سكونتگاه هاي غيررسمي شهر مياندوآب، 11545 نفر تشكيل داده‌اند. حجم نمونه بر اساس فرمول كوكران، 313 نفر تعيين شد. نتيجه آزمون نشان مي‌دهد كه چهار شاخص اجتماعي، اقتصادي، كالبدي و زيست محيطي كيفيت زندگي در سكونتگاه هاي غيررسمي شهر مياندوآب در سطح كمتر از 0.05 معنادار بوده اند. بررسي جهت معناداري گوياي نامناسب بودن وضعيت شاخص ها است. همچنين آزمون آنووا تاييد كرد كه 10 محله مورد مطالعه از نظر شاخص هاي اجتماعي، كالبدي و زيست محيطي در سطح كمتر از 0.05 تفاوت معناداري دارند اما در زمينه شاخص اقتصادي(سطح معناداري برابر با 0.094) شرايط يكساني وجود دارد. سنجش اثر مديريت شهري بر بهبود كيفيت زندگي از طريق معادلات ساختاري نيز تاييد نمود كه ميزان تبيين براي شاخص اجتماعي برابر با 0.97؛ براي شاخص اقتصادي برابر با 0.48 ؛ براي شاخص كالبدي برابر با 0.93 و براي شاخص  زيست محيطي برابر با 0.55 است. بنابراين بيشترين اثر مديريت شهري بر شاخص اجتماعي و سپس كالبدي است.