تغييرات بيان برخي ژنهاي دخيل در فرايند EMT توسط متفورمين و پي-كوماريك اسيد در دودمان سلولي سرطان معده AGS

سرطان معده يكي از شايع ترين سرطان ها در جهان است. درمان هاي رايج اين بيماري، گران قيمت بوده و آثار جانبي شديدي ايجاد مي كند. بنابراين درمان با تركيبات طبيعي و عوامل درماني شناخته شده يا تركيبي از هر دو گروه از اين عوامل مي تواند به عنوان درمان جايگزين مؤثري مطرح شود. پي-كوماريك اسيد  و متفورمين در زمره چنين درمان هاي جايگزين ضدسرطاني هستند. گذار اپيتليالي-مزانشيمي (EMT) يك فرايند چندمنظوره است كه نقش مهمي را در سرطان معده ايفا مي كند. اين فرايند شامل شبكه اي پيچيده از نشانگرهاي زيستي است كه در آغاز سرطان معده و در متاستاز آن ايفاي نقش مي كنند. در نتيجه، عواملي كه بيان نشانگرهاي EMT را كاهش دهند، مي توانند به صورت بالقوه به عنوان عوامل ضدسرطان معده مطرح شوند. از آنجا كه تأثير پي-كوماريك اسيد ، متفورمين و تركيب آنها برروي بيان نشانگرهاي گذار اپيتليالي-مزانشيمي ZEB1، Snail2، Vimentin و VEGFA مورد بررسي قرار نگرفته بود، هدف مطالعه پيش روي، ارزيابي اين تأثيرات بود. آزمون MTT اثر كشندگي ياخته اي 48 ساعته پي-كوماريك اسيد و متفورمين را در دودمان سلولي AGS نشان داد. Real-time PCR براي ارزيابي تغييرات در سطوح بيان ژنهاي دخيل در فرايند گذار اپيتليالي-مزانشيمي بعد از تيمارهاي 48 ساعته، مورد استفاده قرار گرفت. تركيب پي-كوماريك اسيد و متفورمين بيان ژن هاي ZEB1 و Vimentin را در غلظت هاي غيركشنده به طور معناداري كاهش داد. بنابراين اين دو تركيب را مي توان به عنوان نامزدهاي بالقوه اي براي مطالعات بيشتر در زمينه مبارزه با سرطان معده در نظر گرفت.