بررسي تغييرات زماني و مكاني خشك‌سالي هواشناسي (SPI) درحوزه آبخيز كارون

خشك‌سالي از ويژگيهاي اصلي و تكرار شـونده‌ي اقلـيم‌هاي مختلف و هم‌چنين يكي از وقايع محيطي و بخش جدايي ناپذير نوسـانات اقليمي است. سامانه‌هاي پايش در تدوين طرح‌هاي مقابله با خشكسالي و مديريت آن از اهميت بسياري برخوردار مي‌باشد و به همين دليل از شاخص‌هاي كمي موجود براي بيان اين پديده استفاده مي‌گردد. از آنجا كه اين شاخص‌ها به صورت نقطه‌اي محاسبه مي‌گردد، لازم است كه به صورت مكاني پردازش شود. در اين راستا از روش‌هاي ميانيابي و از جمله زمين آمار استفاده مي‌شود. در اين پژوهش تحليل و چگونگي تغييرات زماني خشك‌سالي هواشناسي و همچنين قابليت روش‌هاي كريجينگ، كوكريجينگ، عكس فاصله وزني (IDW) و تابع شعاعي (RBF)، در تحليل مكاني خشكسالي هواشناسي در كل حوزه آبخيز كارون مورد ارزيابي قرار گرفت. تحليل خشك‌سالي با استفاده ازداده‌هاي بارندگي 58 ايستگاه بارانسنجي و 11 ايستگاه سينوپتيك با طول دوره آماري 30 ساله در بازه زماني 66-1365 تا 95-1394 با استفاده از شاخص بارش استاندارد شده (SPI) انجام گرفت. سپس نقشه‌هاي خشكسالي تهيه و مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج بدست آمده نشان داد كه كمترين مقدار ريشه ميانگين مربعات خطا (RMSE) مربوط به روش كوكريجينگ با مقدار (0.32)، و روش تابع شعاعي با مقدار (0.34)، و اين روش به عنوان بهترين روش براي سال (92-1391) مي‌باشد. هم‌چنين سال (87-1386)، بيشترين ايستگاه‌ها درگير خشك‌سالي خيلي شديد و سال (79-1378)، بيشترين ايستگاه درگير خشك‌سالي شديد بودند. نتايج نشان داد كه روش كوكريجينگ از دقت بالاتري نسبت به ساير روش‌ها در پهنه‌بندي خشك‌سالي برخوردار است.