برنامه‌ريزي ‌فضايي مخاطرات اقليمي بيابان و مناطق خشك و ارائه راهبردهاي آن

دانستن درباره بيابان هاي ايران از آن حيث اهميت دارد كه شرايط جغرافيايي و اقليمي بيابان خود به خود، هيچگاه رو به گسترش نبوده و نيست. آنچه بيابان‌ها را گسترش مي‌دهد رابطه‌اي است كه از نظر طبيعي مناطق بياباني با محيط پيرامون خود دارند. تغيير اقليم در طي چند دهه اخير سبب شده است كه مخاطرات اقليمي در مناطق بياباني خسارات جاني و مالي زيادي به بار بياورد. هدف از اين پژوهش برنامه‌ريزي فضايي مخاطرات اقليمي به منظور كاهش خسارات آن‌ها در مناطق بياباني مي‌باشد. اين تحقيق از نوع توصيفي- تحليلي و به لحاظ روش كاربردي مي‌باشد. در ابتدا به شناسايي مهمترين مخاطرات اقليمي در مناطق بياباني پرداخته شد. سپس با استفاده از نظر كارشناسان و مصاحبه با آنان مهمترين معيارها و راهبردها در جهت كاهش خسارات مخاطرات اقليمي در مناطق بياباني شناخته شدند. نتايج نشان داد خشكسالي، افزايش شدت دما، بارش سنگين و كوتاه مدت، يخبندان ريزگردها و طوفان شن و ماسه و سيلاب‌ها مهمترين مخاطرات اقليمي در طي چند سال گذشته شناسايي شدند. در اين تحقيق هزينه – سود، مشاركت مردمي، ابزارهاي تكنولوژي و علمي در دسترس، فشارهاي سياسي و اجتماعي، تناسب و سازگاري با محيط زيست، مديريت سنتي و دانش بومي، درآمدهاي نفتي دولت، مديريت‌هاي موقتي، مشكلات مربوط به نوآوري و تغيير روش‌ها، راحت طلبي‌هاي سيستم‌هاي اداري دولتي علي بوده و زمان، زيبايي چشم‌انداز، منابع انساني متخصص، مسائل اورژانسي ناشي از مخاطرات اقليمي معلول به حساب مي‌آيند. نتايج نشان مي‌دهد، كه تصويب قانون جديد و جامع مرتبط با مخاطرات اقليمي مهمترين راهبرد حقوقي مي‌باشد.