كاوشي در تجربۀ زيستۀ كودكان زباله گرد در اهواز

در سال‌هاي اخير بر شمار كودكان كار خياباني در اهواز افزوده شده است و در ميان اين كودكان، زباله‌گردها ازنظر تعداد بر ديگران پيشي گرفته‌اند. كودكان زباله‌گرد در ساعات مختلف شبانه‌روز و با دردست‌داشتن يك گوني، چرخ‌دستي و يا با استفاده از موتورهاي سه‌چرخ و ديگر وسايل مشابه، به جستجو در سطل‌هاي زباله و يا كيسه‌ها و بسته‌هاي زبالۀ قرارداده‌شده در كوچه‌ها مي‌پردازند و نتيجۀ تلاش خود را در انتهاي فعاليت، به انبارهاي ضايعاتي عرضه مي‌كنند. اين پژوهش در پي كشف تجربۀ زيستۀ اين زباله‌گردها طي فرايند يادشده و ارائۀ فهم موشكافانه‌تري از وضعيت آنان در شهر اهواز بوده كه با توجه به موضوع و ماهيت تحقيق، از روش پديدارشناسي تفسيري استفاده شده است. مشاركت‌كنندگان در پژوهش، ۳۶ نفر كودك زباله‌گرد بودند كه از استراتژي‌هاي متنوعي همانند مشاركت طولاني در بستر، توصيف غني، تأييد مشاركت‌كنندگان و بررسي همكاران براي اعتباربخشي به داده‌هاي حاصل از مصاحبه و مشاهده استفاده شد. مقولات اصلي استخراج‌شده شامل گراديان اجتماعي، ضعف ظرفيت فرهنگي خانوادگي، فقر سلامت كودكان كار، ضعف برخورداري از حمايت‌هاي نهادهاي متولي، اميد به تغيير و امكان تحرك اجتماعي افقي، تلقي زباله‌گردي به‌مثابۀ شغل شرافتمندانه و احساس غرور و در معرض رفتارهاي پُرخطر بودن كودكان كار بود. اين نتايج دلالت بر آن داشت كه زباله‌گردي متأثر از موضوعات گوناگوني است و نبايد تنها اقتصادي درك شود. علاوه‌برآن، بخش قابل‌توجهي از كودكان كار خياباني ساكن محلات حاشيه‌نشين بوده‌اند و عضوي از خانواده يا خويشاوندان همراه بسياري از آن‌ها حضور داشته است.