هوش مصنوعي و آينده آموزش دانشگاهي در ايران

هوش مصنوعي ذيل پاردايم انقلاب صنعتي چهارم به يكي از روندهاي سرنوشت‌ساز جوامع تبديل شده است. روش و شيوه آموزش دانشگاهي، به عنوان يكي از مهم ترين برساخت‌هاي اجتماعي، همواره از پيشرفت فناوري تأثيرپذير بوده است. هوش مصنوعي در مقايسه با ساير فناوري‌ها با سرعت، عمق و گستره وسيع‌تري آموزش دانشگاهي را متحول ساخته است. پرسش اصلي اين است كه گسترش هوش مصنوعي در ايران چه تأثيري بر آينده آموزش دانشگاهي خواهد داشت؟ در اين مطالعه براي پاسخگويي به اين پرسش به چند پرسش ديگر پاسخ داده شده است، از جمله روندهاي جهاني هوش مصنوعي در آموزش دانشگاهي چيست؟ ديدگاه دانشگاهيان ايراني درباره نفوذ هوش مصنوعي در آموزش دانشگاهي چيست؟ عدم قطعيت‌هاي كليدي ناشي از نفوذ هوش مصنوعي در آموزش دانشگاهي ايران چيست؟ سناريوهاي پيش روي آموزش دانشگاهي ايران در سايه هوش مصنوعي چيست؟ براي پاسخگويي به اين پرسش ها از روش‌هاي تحليل روند، پانل خبرگان، ذهن انگيزي، تحليل ساختاري-تفسيري و سناريو استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه در كشور ايران اجماع ملي درباره AI شكل نگرفته و به تبع آن برنامه‌ريزي براي تجهيز زيرساخت قانوني، نرم‌افزاري و سخت‌افزاري حاصل نشده است، فرهنگ داده‌مداري و تصميم‌گيري مبتني بر داده بايد بهبود يابد و نظام آموزشي با تكيه بر پيشرفت‌هاي AI بازنگري و كاركردها و اثربخشي AI در آموزش دانشگاهي فهميده شود.