مفهوم‌سازي برنامه درسي سبز در نظام آموزش عالي ايران

امروزه جهان در اثر فعاليت هاي غيراستاندارد بشر، با مخاطرات زيست محيطي مختلفي مواجه است و جوامع مختلف ناگزير به پيدا كردن راهكارهايي براي مديريت و مرتفع نمودن آن هستند. يكي از نهادهاي اجتماعي قابل‌توجه در هر جامعه، دانشگاه ها هستند كه عموماً در زمان وقوع بحران، وظايف ويژه اي را عهده دار مي شوند. در خصوص مديريت مخاطرات زيست محيطي، يكي از وظايف محوله به دانشگاه ها، اجراي ايده دانشگاه سبز است كه غالباً به‌صورت سبز كردن محيط فيزيكي دانشگاه، در بخش هاي مختلف جهان به اجرا درآمده است؛ درحالي‌كه آموزش سبز به‌طور عام و برنامه درسي سبز به‌طور ويژه مي تواند اثرگذاري فعاليت دانشگاه‌ها را در اين زمينه افزايش دهد. در اين راستا، پژوهش حاضر باهدف مفهوم سازي برنامه درسي سبز در نظام آموزش عالي ايران انجام‌شده است. رويكرد مورد استفاده براي انجام اين پژوهش، رويكرد كيفي بوده و جامعه آماري صاحب‌نظران برنامه درسي كشور بودند كه در حوزه پايداري و مديريت محيط‌زيست فعاليت داشته اند. علاوه بر انجام مصاحبه، مجموعه اي از مقالات و تحقيقات معتبر علمي مرتبط با اهداف تحقيق نيز به‌منظور غناي بيشتر و تكميل داده ها مورداستفاده قرار گرفت. تجزيه‌وتحليل داده ها از طريق تحليل محتواي معنايي انجام شد. نتايج حاصل از تحليل مصاحبه ها و اسناد مورد بررسي منتج به استخراج 47 كد مرتبط با مفهوم برنامه درسي سبز گرديد. بر اين اساس مفهوم برنامه درسي سبز در سه بعد شامل: مفاهيم معطوف به جامعه، مفاهيم معطوف به اكوسيستم يادگيري و مفاهيم معطوف به كلاس درس و فراگيران قابل دسته بندي است.