تحليل ورزش، حل منازعه و بازيگران؛ مقدمه‌اي بر ديپلماسي ورزشي

عليرغم شناخت روزافزون ديپلماسي ورزشي، درك جامع تري از تأثير واقعي آن بر حل منازعه احساس مي شود. اين مطالعه به دنبال پرداختن به شكاف فعلي در ادبيات، با ارائه كاوشي ظريف در مورد نقش ديپلماسي ورزشي در چارچوب ورزش و حل منازعه است. سوال اصلي عبارتنداز: نقش ديپلماسي ورزشي در جهت حل منازعه براي بازيگران دولتي و غيردولتي چيست؟. فرضيه آن است كه استقرار استراتژيك ديپلماسي ورزشي به عنوان يك ابزار موثر در ايجاد ارتباطات و تقويت گفتگو، در بستر حل منازعه بين طرف هاي درگير عمل مي كند. يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه بازيگران دولتي نيز به جهت تحقق اهداف سياست خارجي خود، از ديپلماسي ورزشي استفاده نموده تا كه منافع مستقيم يا غير مستقيم خود را تامين نمايند. در واقع براي دولت ها، هميشه بعد از بقا و امنيت ورزش در رتبه دوم قرار مي گيرد و بازيگران غيردولتي نيز كه غالباً به عنوان ميانجي و با هدف ايجاد و ترويج صلح تأسيس شده اند، از ديپلماسي ورزشي در جهت رفع اصطكاك و حل منازعه بين بازيگران دولتي و غير دولتي، ايجاد ثبات و تقويت صلح و نهايتا تامين امنيت انساني، استفاده مي نمايند. روش پژوهش كيفي، مبتني بر توصيف- تحليل، بوده و گردآوري داده ها از طريق منابع كتابخانه اي و مجازي صورت گرفته است.