چالش‌هاي همگرايي منطقه‌اي در آسياي جنوبي از منظر بين‌حكومت‌گرايي

فرايند همگرايي در منطقه آسياي جنوبي با الهام از اتحاديه اروپا در اواخر قرن بيستم آغاز شد. براي دستيابي به اين هدف و ترويج همگرايي نهادهاي مانند سارك و بيمستِك تاسيس شدند؛ اين ابتكارات در عمل نتوانستند دستاورد موفقي كسب كنند. از سال 2014 به بعد به دليل احيا سياست نخست همسايگي هند، بار ديگر چشم انداز مثبتي جهت همگرايي در منطقه آسياي جنوبي ايجاد شد. با وجود انجام اقدامات متعدد و همچنين حضور هند در اين منطقه به عنوان يك اقتصاد نوظهور جهاني، همگرايي منطقه اي در آسياي جنوبي تا به امروز موفق نبوده است. هدف اين مقاله بررسي چالش هاي توسعه همگرايي منطقه اي در آسياي جنوبي است. با تأكيد بر نظريه بين حكومت گرايي اين فرضيه بررسي شده است كه نه تنها اختلافات و منافع متضاد هند و پاكستان بلكه اختلافات و منافع متضاد هند و كشورهاي كوچك آسياي جنوبي مانع از همگرايي در منطقه آسياي جنوبي شده است. براي بررسي فرضيه از روش فرضيه اي-قياسي و داده هاي كتابخانه اي استفاده شده است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه سياست هاي امنيتي و منافع فردي كشورهاي منطقه از جمله هند از اهميت بيشتري نسبت به همكاري اقتصادي و همگرايي در منطقه برخوردار هستند.