آموزش مجازي و حضوري در مقطع كارشناسي رشتۀ مترجمي زبان انگليسي از ديدگاه استادان و دانشجويان اين رشته در دانشگاه مازندران

همه گيري ويروس كرونا جهان را دچار چالشي بزرگ در استفاده از آموزش حضوري كرد. كشور ما نيز از اين قاعده مستثني نبود و به منظور جلوگيري از توقف امر خطير آموزش در سطوح مختلف دانشگاهي، مدارس و ساير مؤسسات آموزشي مجبور به استفاده از شيوۀ مجازي شد. لذا پژوهش حاضر درصدد است تا با بررسي و تقابل آموزش حضوري و مجازي در رشتۀ مترجمي زبان انگليسي از ديدگاه استادان و دانشجويان اين رشته، معايب و مزاياي اين دو شيوۀ آموزشي را در مقطع كارشناسي اين رشته بررسي نمايد. به اين منظور براي جمع آوري داده ها با بهره گيري از روش كيفي و مصاحبه هاي نيمه ساختار يافتۀ حضوري و گروهي با هشت نفر از استادان و هفتاد و پنج نفر از دانشجويان در مقطع كارشناسي رشتۀ مترجمي زبان انگليسي دانشگاه مازندران كه تجربۀ هر دو نوع آموزش را در دوران قبل و بعد از همه گيري ويروس كرونا داشته اند، صورت گرفت. نظرات اين گروه از افراد با روش نظريۀ داده بنياد تحليل شد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه از نظر اكثريت مصاحبه شوندگان، اگر مجدداً در آينده قرار باشد آموزش مجازي در نظام آموزشي كشور در رشتۀ مترجمي زبان انگليسي مورد استفاده قرار گيرد، به منظور ارتقاي كيفيت آموزش، لازم است در تدريس دروس تئوري از شيوۀ مجازي و در دروس عملي و كارگاهي اين رشته از شيوۀ حضوري استفاده شود.