كاركرد عكس در تعيين هويت دياسپورا، با تحليل مجموعه اي از آثار پرستو فروهر

بحث مهاجرت يكي از مهمترين مباحث روز منتقدين و مفسران جامعه شناسي است كه هنر و هنرمندان جايگاه بسيار مهم و حساسي را در شكل گيري مفاهيم و ارزش گزاري ها ايفا مي كنند. اين مقاله سعي بر آن دارد تا توجه انتقادي را به مفهوم زيبايي شناسي دياسپوريك جلب كند و به اين سوال پاسخ دهد كه چرا استراتژي «تعلق» در مرزهاي مختلف فرهنگي و جغرافيايي اهميت دارد ؟ براي اين منظور براساس اين فرضيه كه عكاسي هنري يك عمل اجتماعي است و پتانسيل ايجاد روابط همبستگي با ساير گروههاي مهاجر را دارد، با تحليل آثاري از پرستو فروهر هنرمند استدلال كرده كه اين فعاليت اجتماعي علاوه بر آنكه مي تواند ارتباط ذهني و عيني در مورد وطن را به عنوان يكي از شاكله هاي دياسپورا در بين مهاجرين ايجاد كند، از لحاظ خلاقيت در زيبايي شناسي نيز قابليت آن را دارد تا گروههاي غير مهاجر و بومي را تحت تاثير قرار داده و در طولاني مدت نقشي اساسي در نوع ديدگاه آنها داشته باشد. در آخر به اين نتيجه دست خواهد يافت كه گروههاي دياسپوريك زيبايي شناسي مشابهي دارند كه هنر عكاسي با موضوع مهاجرت و روايتگري تعلق مي تواند بستر مناسبي با تفاوتها و مرزهاي فرهنگي خلاقانه اي توليد كند كه از طرفي باعث ايجاد حس و نوستالژي مشترك شود كه به نوعي رقابتي و فراتر از هويت هاي ملي و قومي است و از سوي ديگر امكانات تعامل انتقادي فرا فرهنگي و برخورد جوامع پس از مهاجرت را فراهم سازد.