بررسي اثربخشي مداخله اصلاح سوگيري توجه بر سبك دلبستگي اضطرابي، همدلي، انعطاف پذيري شناختي و خودافشايي هيجاني در پرسنل درماني بيمارستان 505 ارتش تهران

زمينه: پرسنل بيمارستان ها به واسطۀ حضور عوامل مرتبط با محيط كاري از قبيل ارتباط با بيماران، شرايط سخت كاري و با توجه به تشديد سطح استرس به خصوص در دوره پاندمي كوويد-19، سطوح بالاتري از آسيب پذيري را دارند و بيشتر در معرض مشكلات سلامت روان قرار مي گيرند. از سويي افراد با سبك هاي دلبستگي اضطرابي، همدلي كم، انعطاف پذيري شناختي وخودافشايي هيجاني پايين، اين دوره را با سختي بيشتري پشت سر مي‌گذراند. بنابراين تمركز بر اين مؤلفه ها در پرسنل درماني بيمارستان ها اهميت زيادي دارد. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي مداخله سوگيري توجه بر سبك دلبستگي اضطرابي، همدلي، انعطاف پذيري شناختي و خودافشايي هيجاني در پرسنل درماني بيمارستان 505 ارتش تهران انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر شبه آزمايشي از نوع پيش آزمون - پس آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعۀ پژوهش تمامي پرسنل درماني بيمارستان 505 ارتش تهران از شهريور 1400 تا اسفند 1400 بودند كه از اين ميان 36 نفر به صورت در دسترس شدند. گروه نمونۀ انتخابي پرسشنامه هاي تجارب مربوط به روابط نزديك (برنن و همكاران، 1998)، واكنش هاي بين فردي (ديويس، 1983)، انعطاف پذيري شناختي (دنيس و وندروال، 2010) و مقياس خودافشايي هيجاني (اسنل، 2001) را تكميل كردند. سپس به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 18 نفر) جايدهي شدند. گروه آزمايش، 5 جلسه مداخله اصلاح سوگيري توجه را با استفاده از ابزار دات پروب به صورت دو جلسه در هفته دريافت كرده و گروه گواه هيچ مداخله اي دريافت نكردند. پس از اتمام جلسات مداخله اي و دوماه بعد از آن، هر دو گروه آزمايش و گواه، مجدد پرسشنامه هاي پژوهش را تكميل كردند. داده ها با روش تحليل واريانس آميخته و با استفاده از نرم افزار SPSS26 تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد، مداخله اصلاح سوگيري توجه باعث افزايش معنادار همدلي، انعطاف پذيري شناختي و خودافشايي هيجاني مثبت (p 0.01) و كاهش معنادار سبك دلبستگي اضطرابي و خودافشايي هيجاني منفي (p 0.01) پرسنل درماني بيمارستان گروه آزمايش نسبت به گروه گواه شد. همچنين اين تأثير در مرحله پيگيري نيز پايدار مانده است. نتيجه‌گيري: مداخله اصلاح سوگيري توجه به عنوان يك مداخله مؤثر توانست سبك دلبستگي اضطرابي و خودافشايي هيجاني منفي را در پرسنل درماني بيمارستان كاهش داده و همچنين همدلي، انعطاف پذيري شناختي و خودافشايي هيجاني مثبت را در آنان افزايش دهد.