بررسي تأثير مداخله مبتني بر مدل جامع تجربه زيسته سازگاري بر بهزيستي تحصيلي، رواني و اجتماعي

زمينه: بررسي سلامت روان دانشجويان سال اول نشان مي‌دهد كه درصد قابل‌توجهي از آن‌ها قادر به سازگاري عاطفي نيستند و مشكلات سلامت روان شامل باورهاي غيرمنطقي، مشكلات هيجاني، انگيزشي، ارتباطي و اجتماعي و يادگيري همراه با افت قابل‌ملاحظه عملكرد تحصيلي را تجربه مي‌كنند؛ اما محتواي هيچ‌يك از مداخله‌ها، مبتني بر تجربه زيسته دانشجويان داراي بيشترين مشكلات سازگاري با دانشگاه نبوده است.هدف: هدف از انجام اين مطالعه بررسي اثربخشي برنامه آموزشي مبتني بر مدل جامع تجربه زيسته سازگاري بر بهزيستي تحصيلي، رواني و اجتماعي دانشجويان ناسازگار سال اول دانشگاه بود.روش: پژوهش حاضر با روش شبه‌آزمايشي طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل انجام شد. نمونه شامل 40 نفر از دانشجويان ناسازگار سال اول دوره كارشناسي دانشگاه آزاد واحد بندرعباس بودند كه در پرسشنامه سازگاري دانشجو با دانشگاه (بيكر و سيريك، 1986)، نمره پايين‌تر از نمره ميانگين كسب كردند. دانشجويان با شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. در اين پژوهش از پرسشنامه‌هاي بهزيستي تحصيلي (تومينين-سويني و همكاران، 2012)، بهزيستي اجتماعي (كيز، 1998) و بهزيستي رواني (ريف، 1989) استفاده شد. پس از اجراي پيش‌آزمون گروه آزمايش طي 18 جلسه يك‌ساعته آموزش سازگاري با دانشگاه را دريافت كرد و پس از دو ماه مطالعه پيگيري به عمل آمد. داده‌ها با روش آماري تحليل واريانس آميخته تجزيه‌وتحليل شدند.يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه مداخله مبتني بر مدل جامع تجربه زيسته سازگاري بر افزايش بهزيستي تحصيلي، رواني و اجتماعي دانشجويان ناسازگار تأثير معناداري داشته است (0/01  P)؛ به‌نحوي‌كه نمرات مؤلفه‌هاي بهزيستي، افزايش معناداري در مرحله پس‌آزمون داشته و در مرحله پيگيري پايدار مانده است.نتيجه‌گيري: نتايج حاصل از پژوهش نشان داد كه برنامه آموزشي مبتني بر مدل جامع تجربه زيسته سازگاري به‌واسطه كاهش مشكلات دانشجويان در سازگاري با دانشگاه به افزايش مؤلفه‌هاي بهزيستي آن‌ها در سال اول منجر مي‌شود.