اثربخشي توانبخشي شناختي بر عملكرد توجه، بازداري پاسخ و درك كلامي كودكان با اختلال يادگيري رياضي

زمينه: بسياري از كودكان داراي اختلال يادگيري رياضي با مشكلاتي در عمكرد توجه، بازداري پاسخ و درك كلامي روبرو هستند و توانبخشي شناختي يكي از مداخلات تأثيرگذار بر بهبود يادگيري اين كودكان است. اما تاكنون مطالعات كافي در راستاي طراحي و توسعه ابزارهاي توانبخشي شناختي و بررسي اثربخشي آن ها انجام نگرفته است. هدف: اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي توانبخشي شناختي بر عملكرد توجه، بازداري پاسخ و درك كلامي كودكان با اختلال يادگيري رياضي انجام شد. روش:پژوهش حاضر، شبه آزمايشي از نوع پيش آزمون، پس آزمون با گروه گواه بود. از جامعه‌ي آماري دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري رياضي مراجعه كننده به مراكز اختلال يادگيري و توانبخشي هاي شناختي مناطق ۲، ۵، ۱۵ و ۱۸ شهر تهران، ۳۰ نفر گروه نمونه به صورت نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گواه (15 نفر) جاي دهي شدند. به منظور تشخيص اختلال رياضي از آزمون تشخيصي كي-مت (كانلي، 1988) استفاده شد. گروه آزمايش ۱۲ جلسه 50 تا 60 دقيقه‌اي به مدت شش هفته در برنامه مداخله‌اي با بسته محقق ساخته به نام مروا شركت كردند. ولي گروه گواه هيچ مداخله‌اي را دريافت نكردند. عملكرد كودكان در پيش و پس از ارائه‌ي مداخله، به وسيله مجموعه‌ي آزمون وكسلر كودكان (WISC-IV) (وكسلر، 2003) مورد ارزيابي قرار گرفت. داده‌ها با روش تحليل كوواريانس در محيط نرم افزار SPSS 22 مورد تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد گروه دريافت كننده برنامه توانبخشي شناختي نسبت به گروه گواه افزايش معناداري در متغيرهاي توجه و بازداري پاسخ نشان دادند (0/001 P) اما بر درك كلامي تأثير معني داري نداشت (0/001 P). نتيجه‌گيري: با توجه به ارتقاء عملكرد در متغيرهاي توجه و بازداري پاسخ در كودكان با اختلال يادگيري رياضي، مي‌توان استفاده از بسته توانبخشي شناختي مروا را به عنوان يك مداخله ثمربخش به متخصصان اين حوزه پيشنهاد كرد.