مقايسه اثر درمان پذيرش و تعهد و رفتاردرماني جدلي بر شكايات روان تني زنان در دوره كرونا

زمينه: به رغم گسترش بكارگيري روش‌هاي درماني همچون رفتاردرماني جدلي و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در موقعيت‌هاي باليني و پژوهشي، مطالعاتي كه اثربخشي دقيق اين روش‌ها و هم تأثيري آن ها بر متغيرهاي روانشناختي به ويژه در مورد شكايات روان تني مورد بررسي قرار دهد، اندك است. هدف: هدف اصلي اين مطالعه هم سنجي اثر درمان پذيرش و تعهد با رفتاردرماني جدلي بر شكايات روان تني زنان در دوره كرونا است. روش: مطالعه حاضر شبه  آزمايشي با طرح پيش  آزمون – پس آزمون و پيگيري يك‌ماهه با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش تمامي زنان 20 -60 ساله بودند كه در سال 1399 در دو مركز اديبان و خانه بهي اراك پرونده داشتند. در مجموع 45 نفر به روش نمونه گيري هدفمند از طريق غربالگري انتخاب و در سه گروه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، رفتاردرماني و كنترل گمارده شدند. گروه هاي آزمايش، مداخله درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و مداخله رفتاردرماني جدلي را در 8 جلسه 90 دقيقه اي هفتگي به صورت آنلاين دريافت كردند و گروه كنترل هيچ مداخله اي دريافت نكرد. شركت  كنندگان قبل، بعد و يك ماه پس از اجراي مداخله درماني، پرسشنامه شكايات روان تني تاكاتا و ساكاتا (2004) را تكميل كردند. همچنين تحليل داده ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس مختلط انجام گرفت. يافته ها: يافته ها بيانگر كاهش ميانگين نمرات شكايات روان تني زنان در مرحله پس آزمون و پيگيري در هر دو گروه آزمايش بود و اين كاهش نيز معنادار برآورد شد (0/05  P). بررسي وضعيت شركت كنندگان در دو گروه آزمايش اختلاف معناداري را نشان نداد (0/05 P). نتيجه‌گيري: مطابق با يافته هاي پژوهش حاضر مي توان نتيجه گرفت كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و رفتار درماني جدلي با استفاده از تكنيك هاي مختلف بر كاهش شكايات روان تني زنان اثرگذار است. بنابراين، آگاهي و بكارگيري از اين راهبردها مي‌تواند در كاهش شكايات روان تني زنان در دوران كرونا مؤثر واقع گردد.