مقايسه اثربخشي طرحواره‌ درمانگري و تلفيق آن با فن مواجهه و جلوگيري از پاسخ بر تحمل پريشاني در زنان مبتلا به اختلال وسواس شستشو

زمينه: وسواس، از اختلالات رواني مزمن است كه به دليل ماهيت پيچيده آن، موجب شده درمان هاي متفاوتي براي آن استفاده شود. طرحواره درمانگري و فن مواجه و جلوگيري از پاسخ از شيوه هاي درماني است كه روي افراد مبتلا به وسواس مورد بررسي قرار گرفته است. براساس تحقيقات پيشين هر دو به تنهايي روش هاي درماني مؤثري به شمار مي روند، اما پژوهش هاي اندكي تلفيق اين دو روش و مقايسه آن با روش ديگر را مورد بررسي قرار داده است.هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي طرحواره‌ درمانگري و تلفيق آن با فن مواجهه و جلوگيري از پاسخ بر تحمل پريشاني زنان مبتلا به اختلال وسواس شستشو انجام شد.روش: روش پژوهش شبه تجربي با طرح پيش آزمون – پس آزمون، و پيگيري 2 ماهه بود. جامعه آماري شامل تمامي زنان مبتلا به وسواس شستشو مراجعه كننده به مراكز مشاوره شمال و مركز شهر تهران از ابتداي آبان تا پايان بهمن 99 بود، كه 45 نفر به‌صورت در دسترس براساس ملاك هاي ورود انتخاب شدند. گروه مداخله اول (طرحواره درمانگري) 12 جلسه و گروه مداخله دوم (تلفيق طرحواره درمانگري با فن مواجهه و جلوگيري از پاسخ) 14 جلسه تحت مداخله قرار گرفتند. ابزار پژوهش مقياس تحمل پريشاني (سيمونز و گاهر، 2005) بود. تحليل داده ها با روش تحليل واريانس مختلط و آزمون بونفروني در نرم افزار 23-SPSS انجام شد.يافته ها: يافته‌ها نشان داد هر دو روش مداخله طرحواره درمانگري و تلفيق طرحواره‌درمانگري با فن مواجهه و جلوگيري از پاسخ در پايان مداخلات و دوره پيگيري موجب افزايش تحمل پريشاني در زنان مبتلا به اختلال وسواس شستشو شدند (0/0001 P)، اما روش تلفيق طرحواره‌درمانگري با فن مواجهه و جلوگيري از پاسخ در مقايسه با طرحواره درمانگري داراي اثربخشي بيشتري بر تحمل پريشاني بود.نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد استفاده از فن مواجهه و جلوگيري از پاسخ در كنار فنون شناختي، تجربي و رفتاري طرحواره درمانگري به افراد مبتلا به اختلال وسواسي كمك مي‌كند تا بتوانند ابعاد مختلف محرك اضطراب‌زا را مورد تجزيه و تحليل قرار داده و در نتيجه پاسخ مناسب‌تري به آن ارائه دهند.