اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر پريشاني روانشناختي و نگرش‌هاي ناكارآمد

زمينه: شواهد پژوهشي حاكي از آن است كه نگرش‌هاي ناكارآمد و پريشاني روانشناختي از مهمترين سازه‌هايي هستند كه مي‌تواند سلامت افراد را با مشكلاتي مواجهه كند و بررسي و اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر روي اين سازه‌ها در زنان نتايج ضد و نقيضي را نشان داده است كه نياز به انجام پژوهش بيشتر در اين زمينه است. هدف: هدف از پژوهش حاضر اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر پريشاني روانشناختي و نگرش‌هاي ناكارآمد در زنان بود. روش: پژوهش حاضر كاربردي و از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه زنان مراجعه‌كننده به فرهنگ‌سراي خاوران در سال 1399 بود. نمونه پژوهش شامل 30 خانم بوده كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي در گروه‌هاي آزمايشي و كنترل گمارده شدند. همه آن‌ها پرسشنامه‌ نگرش‌هاي ناكارآمد بك و همكاران (1991) و پريشاني روانشناختي كسلر و همكاران (2002) را در دو مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون تكميل كردند و گروه‌ آزمايش درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (ولز و سورل، 2007) را دريافت كرد. پس از جمع‌آوري اطلاعات، داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس چندمتغيري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد بين دو گروه آزمايش و كنترل در مرحله پس آزمون تفاوت معني داري مشاهده شد (0/01 p) كه نشان از اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در متغيرهاي نگرش‌هاي ناكارآمد و پريشاني روانشناختي است. نتيجه گيري: بنابراين زناني كه در برنامه آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد شركت كردند نسبت به پيش از شركت در برنامه مذكور و نسبت به گروهي كه در برنامه شركت نداشتند در نگرش‌هاي ناكارآمد و پريشاني روانشناختي در مرحله پس‌آزمون نمرات پايين‌تري كسب كردند كه اين امر حاكي از اثربخشي آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد در متغيرهاي پژوهش بود.