اثربخشي مصاحبه‌ي انگيزشي بر رضايت زناشويي و خودكارآمدي مادران داراي فرزندان با فلج مغزي

زمينه: فلج مغزي يك اختلال عصب شناختي و غير پيش‌رونده است كه معمولاً در ابتداي زندگي و به دلايل مختلف رخ مي‌دهد و به طور مادام‌العمر وجود خواهدداشت و مي‌تواند از كارآيي فرد و خانواده او بكاهد و مشكلات متعدد روانشناختي را به‌ويژه براي مادران داراي فرزندان با اين عارضه ايجاد كند.هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي مصاحبه انگيزشي بر افزايش رضايت زناشويي و خودكارآمدي مادران داراي فرزندان با فلج مغزي انجام شد.روش: پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي و داراي طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و پيگيري همراه با گروه گواه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه مادران داراي فرزندان با فلج مغزي مراجعه‌كننده به مراكز آموزشي و توانبخشي معلولين جسمي حركتي شهر كرمانشاه در سال 1400 بودند. از بين جامعه آماري موردنظر تعداد 26 نفر از مادران مراجعه كننده به مراكز آموزشي و توانبخشي تعيين شده به‌صورت نمونه‌گيري هدفمند و داوطلبانه انتخاب و در دو گروه آزمايش و گروه گواه به‌صورت تصادفي گمارش شدند. به‌منظور گردآوري اطلاعات از پرسشنامه‌هاي رضايت زناشويي اولسون (1989) و خودكارآمدي عمومي شرر (1982) استفاده شد. اعضاي حاضر در گروه آزمايشي تحت مشاوره گروهي به شيوه مصاحبه انگيزشي فيلدز (2006) شامل 10 جلسه 90 دقيقه‌اي قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني در نرم‌افزار SPSS نسخه 24 مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفتند. يافته‌ ها: نتايج نشان داد مصاحبه انگيزشي بر افزايش نمره كلي رضايت زناشويي و خودكارآمدي مادران داراي فرزندان با فلج‌مغزي به‌صورت معناداري اثربخش بوده است (0/05  p).نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش، مي‌توان نتيجه گرفت كه مصاحبه انگيزشي بر افزايش رضايت زناشويي و خودكارآمدي مادران داراي فرزندان با فلج مغزي تأثير دارد.