رويكرد تفسيري فخررازي به قرائت‌هاي شاذ روايت شده از قراء سبعه

قرائت شاذّ، قرائتي است كه سه شرط موافقت با زبان عربي، موافقت با يكي از مصاحف عثماني و صحيح‌بودن سند را نداشته باشد؛ اما به اين معني نيست كه لزوماً از راويان فرعي و غير مشهور روايت شده است. بلكه، از مشهورترين قاريان يعني قرّاء سبعه هم ‌‌قرائت‌هاي شاذّ روايت شده است. هرچند اين‌ ‌‌قرائت‌ها اغلب از آن جهت كه سند معتبري داشته و با رسم و زبان عربي هم‌خواني دارند از ساير ‌‌قرائت‌هاي شاذ متمايز مي‌‌‌‌‌شوند. مواجهه غالب مفسران با ‌‌قرائت‌هاي شاذ قاريان غير مشهور مانند هم است و كمتر در تفسير آيات به آنها توجه مي‌كنند. اما در برخورد با ‌‌قرائت‌هاي شاذّي كه از قرّاء سبعه روايت شده رويكردها يكسان نيست. برخي شاذّبودن را معيار دانسته و به آنها توجه نمي‌كنند. برخي مرتبۀ قراء سبعه در قرائت را در نظر‌ مي‌گيرند و به ‌‌قرائت‌هاي شاذّشان نيز نظر دارند. عده‌‌‌‌‌‌‌‌‌اي هم رويكردي ميانه اتخاذ كرده‌اند. فخر رازي از جمله مفسراني است كه در تفسير آيات نسبت به ‌‌قرائت‌هاي شاذ وارده از‌ قرّاء سبعه اهتمام ويژه‌‌‌‌‌‌‌‌‌اي داشته تا جايي كه آنها را به شاذبودن توصيف نكرده و به توصيف آن به غير مشهور بسنده نموده است. مقاله حاضر بر آن است با مداقّه در تفسير كبير، رويكرد فخر رازي به ‌‌قرائت‌هاي شاذّ روايت شده از قرّاء سبعه و نحوه استفاده او از اين قرائات را در تفسير آيات، توصيف و تحليل نمايد