متنوع سازي فعاليت‌هاي صنعتي و نابرابري درآمد در استان‌هاي ايران

صنعتي شدن يكي از سياست‌‌‌‌هاي مهم براي افزايش رشد اقتصادي است، توجه به نابرابري درآمد به‌عنوان يكي از شاخص‌‌‌‌هاي كيفيت رشد اقتصادي، ساختاري از توسعه صنعت را تعريف مي‌‌‌‌كند كه علاوه بر دستيابي به رشد اقتصادي بالاتر، كيفيت رشد اقتصادي مطلوبي را نيز ايجاد نمايد. در اين راستا مطالعه حاضر با استفاده از شواهد آماري استان‌‌‌‌هاي ايران براي دوره زماني 1398-1388 و رهيافت داده‌‌‌‌هاي پانل به بررسي اثر متنوع‌سازي فعاليت‌‌‌‌هاي صنعتي بر نابرابري درآمد مي‌‌‌‌پردازد. نتايج شاخص متنوع‌سازي فعاليت‌‌‌‌هاي صنعتي نشان مي‌‌‌‌دهد كه بيشترين مقدار اين شاخص براي استان بوشهر برابر 0.8 و كمترين مقدار آن براي استان تهران برابر 0.09 است. علاوه‌بر اين، ضريب جيني در استان سيستان و بلوچستان برابر با 0.44 و در استان خراسان جنوبي برابر با 0.33 است. نتايج داده‌‌‌‌هاي پانل نشان مي‌‌‌‌دهد كه مخارج دولت، مخارج آموزشي و رشد اقتصادي اثر مثبت و معني‌‌‌‌داري بر نابرابري درآمد دارد و تمركز صنعتي و مجذور رشد اقتصادي اثر منفي بر نابرابري درآمد دارد. بنابراين، متنوع‌سازي فعاليت‌‌‌‌هاي صنعتي براساس مزيت‌‌‌‌هاي نسبي منطقه براي دستيابي به توزيع مطلوب درآمدها از اهميت بالايي برخوردار است.‌