تاثير نانوذرات پلي‌استايرن بر عملكرد رشد، ميزان بازماندگي، فعاليت آنزيم‌هاي كبدي و بيان ژن‌هاي IL1 و IL8 در ماهي گورخري (Danio rerio)

نگراني هاي گسترده اي در مورد اثرات سمي بالقوه ميكروپلاستيك ها به عنوان آلاينده هاي نوظهور وجود دارد. مطالعه حاضر به منظور بررسي تاثير نانوذرات پلي‌استايرن بر شاخص‌هاي رشد، بازماندگي، فعاليت آنزيم‌هاي كبدي و بيان ژن‌هاي مرتبط با ايمني IL1 وIL8 در ماهي گورخري (Danio rerio) انجام گرفت. ماهيان به چهار تيمار تغذيه اي تقسيم و به مدت يك ماه با جيره‌هاي حاوي صفر (شاهد)، 100 (تيمار1)، 500 (تيمار2) و 1000 (تيمار3) ميلي‌گرم نانوپلي‌استايرن در كيلوگرم جيره تغذيه شدند. نتيجه اين مطالعه نشان داد كه افزايش وزن و نرخ رشد ويژه تحت تاثير تيمارهاي آزمايشي قرار گرفتند و با افزايش غلظت نانوپلاستيك پلي‌استايرن كاهش معناداري داشتند (0.05 P). بهترين ضريب تبديل غذايي در تيمارهاي شاهد و 1 مشاهده شد (0.05 P). تلفاتي در تيمارهاي مختلف مشاهده نشد. بيشترين غلظت آنزيم هاي ALT، ALP و AST در تيمار 3 بود (0.05 P). بيشترين ميزان بيان ژن هاي IL1 و IL8 در تيمار 3 و كمترين ميزان بيان آن در تيمار شاهد بود (0.05 P). به طور كلي، نتايج مطالعه حاضر نشان داد تغذيه ماهي گورخري با جيره حاوي نانوذرات پلي‌استايرن تاثير منفي بر رشد (افزايش وزن و نرخ رشد ويژه) و شاخص‌هاي سلامتي ماهيان داشت و بيشترين اختلال در رشد و سلامت در غلظت هاي بالا مشاهده شد.