بهينه‌سازي استفاده از عصاره الكلي جلبك Nannochloropsis sp. بر ماندگاري فيله ميگوي سفيد سرتيز (Metapenaeus affinis )

آبزيان پس از صيد دستخوش تغييرات شيميايي، ميكروبي و ﺣﺴﻰ مي شوند كه اين تغييرات سبب فاسد شدن آنها و كاهش ماندگاري محصول مي شود. هدف از اين مطالعه استفاده از پوشش خوراكي كيتوزان حاوي عصاره الكلي جلبك Nannochloropsis sp. بر ماندگاري ميگو سفيد سرتيز (Metapenaeus affinis) بود. براي بهينه‌سازي، غلظت هاي متفاوت عصاره جلبك (0، 1.5 و 3 درصد)، دما (10-، 3- و 4 درجه سانتي گراد) و زمان نگهداري (0، 7 و 15 روز) به عنوان متغيرهاي مستقل در نظر گرفته شدند. بر اساس خروجي نرم افزار RSM، 15 تيمار انتخاب و از روش تجزيه و تحليل واريانس براي تعيين مطلوبيت مدل هاي به دست آمده استفاده شد. شاخص هاي پراكسيد (PV)، اسيد تيوباربيتوريك (TBA)، كل بازهاي نيتروژني فرار (TVB-N)، اسيدهاي چرب آزاد (FFA)، ميزان باكتري هاي هوازي كل (TVC) و تغييرات رنگ (L*،a* و b*) مورد بررسي قرار گرفتند. بر اساس نتايج، ميزان شاخص هاي ميكروبي، شيميايي و رنگ فيله ميگو، با افزايش غلظت عصاره جلبك كاهش معني داري با گروه شاهد داشتند (0.05 P). در روز هفتم و پانزدهم نگهداري، به ترتيب تيمار نهم و دوازدهم با Log CFU/g 0.64±3.22 و  Log CFU/g0.65±4.60 كمترين بار باكتريايي را نشان دادند (0.05 P). افزايش غلظت عصاره و دما سبب افزايش شاخص هاي a* و b* و كاهش شاخص رنگ L* شد. درصد چربي و بازده وزن فيله ميگو با افزايش غلظت عصاره افزايش معني داري پيدا كرد (0.05 P). فيله ميگو در دماي 10- درجه سانتي‌گراد و غلظت عصاره 3 درصد بر اساس نتايج شاخص هاي كيفي تا روز پانزدهم نگهداري براي مصرف انسان مطلوب بود. با توجه به F-value، در تمامي شاخص ها، دما در مقايسه با زمان، شاخص تاثيرگذارتري بود. فرمول هاي پيشنهادي براي هر شاخص ، قادر به بررسي پيشگويي تغييرات كيفي فيله ميگوي سفيد سرتيز بودند.