اثربخشي روايت درماني بر فراهيجان و كنش تأملي در بين نوجوانان دختر شهر اصفهان

زمينه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، تعيين اثربخشي روايت درماني بر فراهيجان و كنش تأملي در بين نوجوانان دختر شهر اصفهان بود.مواد و روش ها: روش پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل و پيگيري 2 ماهه بود. جامعه آماري، كليه دختران نوجوان شهر اصفهان بودند كه با نمونه‌گيري دسترس، 40 نفر، انتخاب و به صورت روش تصادفي ساده در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. ابزارهاي پژوهش پرسش‌نامه هاي فراهيجان ميتمنسگرابر (2009) و كنشوري تأملي فوناگي (2016) بودند. گروه آزمايش هشت جلسه 90 دقيقه اي مداخله روايت‌درماني مبتني بر پروتكل دي مانك (1998) دريافت كرد و گروه كنترل در ليست انتظار قرار داشتند. داده ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS-23 و در دو سطح توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و استنباطي (تحليل واريانس با اندازه گيري هاي تكراري) تجزيه و تحليل شدند (0/001 p).يافته ها: ميانگين و انحراف معيار پس‌آزمون فراهيجان مثبت در گروه آزمايش 3/92± 25/95در گروه كنترل 2/91± 19/55و فراهيجان منفي 2/60± 7/15 و  2/91±13/10و نمرات كنش تأملي در مرحله پس‌آزمون 7/23± 66 و 5/63± 39/16بود كه يافته ها نشان داد ميانگين نمرات فراهيجان مثبت و كنش تأملي نسبت به گروه كنترل به صورت معناداري افزايش يافته و ميانگين نمرات فراهيجان منفي نسبت به گروه كنترل كاهش يافته بود (0/001 p).نتيجه‌گيري: با توجه به يافته ها مي توان نتيجه گرفت كه روش روايت‌درماني در ارتقاي سلامت روان دختران نوجوان و بهبود مؤلفه هاي شناختي و هيجاني آن ها مؤثر محسوب مي شود.