مقايسه كارايي و پتانسيل صيد‌شبح در گرگورهاي ميلگردي در آب‌هاي استان بوشهر (خليج‌فارس)

ادوات صيادي كه به دلايل مختلف رها، گم و يا دور انداخته‌شده (ALDFG) مي شوند به واسطه صيد بي هدف آبزيان ( كه به آن صيد شبح يا سرگردان گفته مي شود) اثرات نامطلوب اقتصادي و زيست‌محيطي خواهند داشت كه در اين ميان ابزارهاي صيد غيرفعال (مانند انواع قفس‌ها)به مراتب پيامدها و اثرات شديدتري ايجاد مي‌كنند. ابزار صيد گرگورها يكي از انواع قفس‌هاي صيادي رايج در خليج فارس است كه به طور پيوسته صيادان بخشي از آنها را در دريا به دلايل مختلف از دست مي دهند. اين مطالعه باهدف انتخاب بهترين مدل گرگور ازنظر ميزان ALDFG و صيد شبح از آبان تا تيرماه 1400 در آب‌هاي بوشهر انجام شد، داده هاي مورد نياز در طول310 سفر دريايي در 30 نقطه جغرافيايي و توسط 9 شناور كلاس لنج مجهز به 90 گرگور با بدنه ميلگردي در محدوده عمقي 20 تا 50 متر جمع آوري شد. تمامي گرگورها با طعمه هاي تركيبي از ماهي خارو( Chirocentrus dorab) و گربه ماهي (Arius thalassinus) طعمه دار و به صورت ثابت جايگذاري شدند. گرگورها در يك دوره صيد هشت ماهه بدون جابه جايي 15 روز يك بار پايش شدند. هم چنين داده هاي مقايسه كارايي مدل هاي مختلف گرگور از طريق توزيع پرسشنامه در بين كساني كه حداقل دو بار از گرگور سيمي و ميلگردي استفاده كرده بودند جمع آوري شدند تركيب گونه اي صيد شامل 24 گونه از 12 خانواده مي شد كه گونه‌ هاي هامور معمولي (Epinephelus coioides) و گونه كپلك sparus spinifer با 31 درصد و 22 درصد به به ترتيب بيش ترين و كم ترين درصد وقوع صيد را داشتند. نتايج نشان داد كه همه گرگورهاي ميلگردي درصورتي كه گم نشوند پس از پايان صيد به خشكي بازمي گردند. بر اساس پاسخ صيادان عمده دلايل گم شدن گرگورهاي ميلگردي به ترتيب شامل سرقت (45 درصد)، تور ترال (28 درصد)، تور گوشگير كف (19 درصد) و شرايط جوي (9درصد) بود و ازنظر عمر، استحكام، صرفه اقتصادي و كم تر بودن ميزان ALDFG، گرگورهاي ميلگردي بر گرگورهاي سيمي در حال استفاده اولويت دارند. با توجه به پايين بودن ميزان رهاشدگي و گم شدن گرگورهاي ميلگردي، به عنوان عامل برتري نسبت به گرگورهاي سيمي، توصيه مي شود پژوهش گران، با تركيب دانش خود با تجارب صيادان به طراحي گرگورهايي با معايب كم تر با حفظ محاسن مدل هاي مختلف گرگور، به ويژه ازنظر اقتصادي و زيست محيطي اقدام كنند.