تأثير مشتق هيدرازون سنتزشده ناپروكسن در هيستوپاتولوژي كبد و آنزيم‌هاي كبدي ماهي گورامي سه‌خال (Trichogaster trichopterus)

هيدرازون‌ها يك طبقه مهم دارويي فعال زيستي هستند كه توجه زيادي را به خود جلب كرده‌اند. يكي از حيطه‌هاي كار شده در اين دسته تركيبات، سنتز مشتقات جديد هيدرازوني از NSAIDs است كه گمان مي‌رود نسبت به مشتقات سنتز شده گذشته، از نظر قدرت اثر و كمتر شدن شدت عوارض، كارآمدتر باشند. تركيبات زيادي از دستجات مختلف شيميايي جهت درمان بيماري‌هاي گوناگون طراحي و سنتز مي‌گردند كه هيدرازون‌ها از آن جمله هستند و اثرات درماني متعدد از جمله ضد سرطان از آن‌ها گزارش شده است. هدف از اين مطالعه، بررسي مشخصات سميت كبدي مشتق 4 كلروبنزوليدين هيدرازين ناپروكسن و مقايسه آن با داروي اصلي يعني ناپروكسن است. تعداد 120 قطعه ماهي گورامي سه خال با ميانگين وزني (1±2.4) گرم در 8 تيمار به صورت گروه‌هاي كنترل 1 (دست نخورده) و كنترل 2 (DMSO)تيمارهاي دريافت‌كننده دوزهاي mg/kg10، 20 و 30 از ناپروكسن mg/kg 10، 20 و 30 از مشتق 4 كلروبنزوليدين هيدرازين ناپروكسن تقسيم شدند.اين غلظت ها با توجه به كارهاي قبلي و مقالات مرتبط انتخاب شدند. پس از بيهوش نمودن ماهي‌ها، كبد و آنزيم‌هاي كبدي در گروه‌هاي تحت كنترل و تيمار بررسي و گروه‌هاي دريافت‌كننده دارو با گروه‌هاي كنترل، مقايسه شدند. نتايج آماري سطح آنزيم‌هاي كبدي ميان گروه‌هاي كنترل و تحت تيمار اختلاف معناداري را نشان داد (0.05≥P). نتايج نشان داد كه ناپروكسن و مشتق 4 كلروبنزوليدين هيدرازين ناپروكسن با افزايش غلظت، بافت كبد و آنزيم‌هاي كبدي را تحت تأثير قرار دادند و باعث افزايش آنزيم‌هاي كبدي و تغييراتي همچون گسستگي بافتي، افزايش فاصله سينوزوئيدها و بروز واكوئول‌هاي چربي در بافت كبد شدند.