متون آموزشي شيعيان اماميه در پنج قرن نخست هجري

بعد از رحلت رسول خدا(ص)، ائمه اطهار(ع) با هدف حراست از دين اسلام و هدايت جامعه اسلامي، آموزه‌هاي ديني را به پيروان خويش آموزش دادند. آنان بر پايۀ مباني نظام فكري اماميه، نظام آموزشي مستقلي را طراحي كردند كه در آن متون و محورهاي خاصي آموزش داده مي‌شد؛ تا شيعيان را از بحران‌هاي علمي و نيازهاي معرفتي عبور داده و از ديگران متمايز كنند. به‌دليل كاستي‌هاي پژوهشي در اين زمينه و نياز جامعه علمي به الگو، تصوير دقيقي از اين موضوع وجود ندارد تا بتوانيم ضمن بازخواني گذشته و بررسي تطبيقي آن با وضعيت موجود، ضعف‌ها يا نقاط قوت را بررسي و تحليل تاريخي كنيم. ازاين‌رو اين پژوهش بر آن شد تا در يك بررسي تاريخي و روايي دريابد كه متون و محورهاي نظام آموزشي اماميه در پنج قرن نخست هجري، به‌دليل اهميت تاريخي اين دوره كدامند؟ نتيجۀ پژوهش مبتني بر روش مطالعه در ساختار آموزشي، ازجمله تحقيق درباره متون درسي به‌عنوان يك عنصر در نظام آموزشي و بهره‌گيري از منابع تاريخي و حديثي به‌صورت توصيفي ـ تحليلي، حاكي از آن بود كه شيعيان اماميه به‌دليل نياز به متون و معارف شيعي، تحت تأثير امامان خود در عرصه علوم ديني فعال بوده و محورهايي را در اولويت آموزش قرار داده و از متون آموزشي استفاده كرده‌اند.