بررسي تطبيقي مختصات تأثير دعا بر ساحت معرفت انسان در نظرگاه مذهب شيعه و كاتوليك

نيايش و تأثير آن بر ساحت نفس در دو مذهب شيعه و كاتوليك داراي اهميت است. در شيعه دعا به عنوان مخّ عبادت و در مذهب كاتوليك به عنوان درگاه عبادت و حامل سرّ عظيم تعبير شده است. اما هر دو مذهب بر اساس الاهيات حاكم بر خود، براي دعا تأثيراتي بر ساحت معرفت و بينش انسان در نظر گرفته كه مي‌تواند براي رسيدن به كمال پيروان خويش مؤثر باشد. با توجه به اهميت نيايش در اين دو مذهب و تأثير آن بر ساحت نفس از يك جهت و لزوم گفت‌وگوي بين‌الاديان از جهت ديگر؛ بررسي تأثير دعا بر معرفت از نظر شيعه و كاتوليك و وجوه تشابه و تمايز ميان آنها را ضرورت بخشيد. روش تحقيق توصيفي ـ تحليلي بوده و نتايج به‌دست آمده عبارت‌اند از: در هر دو مذهب، دعا كاركرد تأثير بر معرفت و بينش نيايشگر را از رهگذر توجه و كمك به شناخت پروردگار، خودشناسي، شناخت منجي و معاد دارد. در مذهب كاتوليك از طريق معرفت‌بخشي روح‌القدس در ضمن دعاي مسيح، غلبة جنبة اعطايي معرفت، تأكيد بر معرفت تثليثي، القا و تأييد باور گناه ذاتي انسان و باور به فديه و نجات توسط عيسي بر ساحت معرفتي انسان تأثير گذاشته و در دعاي شيعه اكتسابي بودن معرفت از طريق محتوا محوريت داشته، تأكيد بر شناخت توحيدي، شناخت انسان كامل، تأكيد بر بندگي و رستگاري از طريق ايمان، و انجام كارهاي نيك بر ساحت معرفتي انسان اثر گذاشته و زمينة تحقق كمال انسان را فراهم مي‌آورد.