بررسي نقش واسطه‌اي انعطاف‌پذيري ‌شناختي در رابطه‌ي بين طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه با پريشاني روان‌شناختي

پژوهش حاضر با هدف نقش واسطه‌اي انعطاف‌پذيري روان‌شناختي در رابطه‌ي بين طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه با پريشاني روان‌شناختي صورت پذيرفت. اين پژوهش توصيفي- همبستگي و به روش مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه‌ي اين پژوهش شامل تمامي دانشجويان مقطع كارشناسي مركز آموزش عالي پلدختر در سال تحصيلي 1400-1399 بود. حجم نمونه آماري بر اساس قاعده سرانگشتي كلاين برابر 230 نفر تعيين شد كه به روش نمونه‌گيري در دسترس و با پرسشنامه آنلاين انجام شد. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي طرح‌واره يانگ، پرسشنامه‌ي انعطاف‌پذيري شناختي دنيس و وندروال و پرسشنامه‌ي ارزيابي پريشاني روان‌شناختي كسلر و همكاران استفاده شد. تحليل داده‌ها به روش آماري مدل معادلات ساختاري انجام شد و براي بررسي نقش واسطه‌اي متغيرها از آزمون بوت‌استراپ استفاده شد. نتايج نشان داد طرح‌واره‌هاي ناسازگار بر پريشاني روان‌شناختي تأثير مستقيم و به ‌واسطه‌ي انعطاف‌پذيري روان‌شناختي تأثير غيرمستقيم دارد. بر اساس نتايج، مدل پژوهش از برازش مطلوب برخوردار است. با كاهش طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه مي‌توان به دانشجويان كمك كرد تا انعطاف‌پذيري روان‌شناختي بيشتري داشته باشند كه نتيجه‌ي آن مي‌تواند غلبه بر مسائل و مشكلات تحصيلي و كاهش پريشاني روان‌شناختي باشد.