بررسي اثر اتساعي عصاره آبي الكلي گياه بادرنجبويه بر عضله صاف ناي موش‌هاي صحرايي و مكانيسم‌هاي احتمالي آن

زمينه و هدف: بادرنجبويه گياهي دارويي با خواص درماني متعدد بوده كه مطالعات پيشين اثرات آنتي اكسيداني و ضد التهابي آن را به وجود تركيبات فنولي مهم موجود در اين گياه مانند رزمارينيك اسيد نسبت داده اند. در اين مطالعه اثر اتساعي عصاره ي آبي-الكلي اين گياه بر عضله صاف ناي موش هاي صحرايي و مكانيسم هاي احتمالي آن مورد بررسي قرار گرفت. روش تحقيق: در اين مطالعه تجربي، اثر اتساعي غلظت هاي تجمعي عصاره آبي-الكــــلي گياه بادرنجبويه (µg/ml 50،100،200) درمقايسه با سالين (1 ميلي ليتر نرمال سالين) به عنوان كنترل منفي و سه غلظت تجمعي تئوفيلين (mM 0.8، 0.4، 0.2) به عنوان كنترل مثبت روي عضله صاف ناي جدا شده موش صحرايي در دو حالت غير انكوبه و انكوبه با پروپرانولول (µM1)، آتروپين (µM1)، كلرفنيرامين (µM1( جهت بررسي نقش گيرنده هاي H1 هيستامين و بتا دو-آدرنرژيك (β2-Adrenergic) و موسكاريني مورد آزمايش قرار گرفت.يافته ها: اثر اتساعي بر عضله صاف ناي توسط همه غلظت هاي تئوفيلين و عصاره در بافت هاي غير انكوبه در مقايسه با سالين به طور معني داري افزايش يافت (0.001 P درتمامي موارد). علاوه بر اين اثر اتساعي غلظت هاي متوسط و زياد عصاره (µg/ml 100،200) ، مشابه اتساعي تئوفيلين بود و تفاوت معني داري با آن مشاهده نشد. از طرفي اثر اتساعي، در بافت هاي انكوبه با كلرفنيرامين و آتروپين در مقايسه با بافت هاي غير انكوبه عصاره، به طور معني داري كاهش يافت (P 0.001).نتيجه گيري: اثر اتساعي عصاره آبي الكلي گياه بادرنجبويه بر قطعه جدا شده ناي احتمالاً از طريق مهار گيرنده هاي موسكاريني و H1 هيستاميني عضله صاف ناي ايجاد مي شود و در تحريك گيرنده هاي بتا دو آدرنرژيك مؤثر نيست.