بررسي تطبيقي رويكردهاي پيشگيرانه از شهادت زور از منظر اخلاق، فقه اماميه و حقوق ايران و مصر

شهادت به عنوان ابزار و از ادله مشترك در اثبات دعوي، در فقه اماميه و حقوق ايران و مصر، داراي جايگاهي پر اهميت است. لذا براي پيشگيري آن از آفت تزوير بايسته است اقداماتي در دو حوزه پيشيني و قبل از وقوع يعني عدم ابتلا به جرم شهادت زور و حوزه پسيني و بعد از وقوع جرم، يعني حوزه درمان پرداخت. در اين مقاله در حوزه پيشيني و كنشي به بررسي رويكردهاي اخلاق و عدالت در فقه و حقوق ايران و مصر پرداخته شده و معتقد است توجه به عدالت در شاهد به عنوان پليس دروني، عنصري بازدارنده از ارتكاب شهادت زور مي باشد و بكارگيري عامل اخلاق تضمين كننده در بازدارندگي از شهادت زور محسوب مي گردد. در حوزه اقدامات پسيني و واكنشي ضمن پرداختن به مجازاتهاي مختلف، بر بكارگيري مجازات تشهير كه از مختصات و شاخصه فقه مي باشد به عنوان اقدام اساسي و اصلي بازدارنده از تكرار جرم شهادت زور، تصريح شده است. و در تطبيق سه نظام ياد شده خلاء عناصر عدالت و اخلاق و تشهير در حقوق مصر و نيز فقدان اين مجازات در حقوق ايران به عنوان نقاط ضعف هر يك از نظامات حقوقي ياد شده تلقي گرديده است.