بررسي رابطه ميان خودكارآمدي رياضي، رايانه و علوم با عملكرد تحصيلي دانشجويان رشته ‏هاي مهندسي

هدف از تحقيق پيش رو، بررسي رابطه ميان خودكارآمدي رياضيات، رايانه و علوم با عملكرد تحصيلي دانشجويان رشته‏ هاي مهندسي بود. اين تحقيق از نظر هدف، جزء تحقيقات كاربردي و از نوع توصيفي و همبستگي است. جامعه اين تحقيق است شامل كليه دانشجويان رشته ‏هاي مهندسي دانشگاه صنعتي اصفهان در سال تحصيلي 1402-1401 و روش نمونه ‏گيري خوشه‏اي چندمرحله ‏اي بوده است. پرسش‏نامه ‏هايي كه براي جمع‏ آوري اطلاعات استفاده شده است، شامل پرسش‏نامه خودكارآمدي رياضي (MSES)، پرسش‏نامه خودكارآمدي رايانه‏اي مورفي، كورو و اوون و پرسش‏نامه خودكارآمدي علوم هندرسون بوده است. روايي و پايايي اين پرسش‏نامه‌ها در تحقيقات گذشته تأييد شده است. در اين پژوهش روايي اين پرسش‏نامه ‏ها توسط متخصصان موضوعي بررسي و پايايي آن به وسيله آلفاي كرونباخ تأييد شده است. داده‏ هاي حاصل از پرسش‏نامه‏ ها به وسيله آمار توصيفي مانند ميانگين و انحراف معيار و آمار استنباطي، مانند همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه تحليل شده است. نتايج حاصل از تحليل داده‏ ها نشانگر اين است كه خودكارآمدي رياضيات و رايانه مي‏تواند عملكرد تحصيلي دانشجويان را پيش‏ بيني كند و خودكارآمدي علوم داراي همبستگي با عملكرد تحصيلي است. در اين ميان خودكارآمدي رياضيات داراي بيشترين قدرت تبيين عملكرد تحصيلي دانشجويان است و پس از آن به ترتيب خودكارآمدي رايانه و علوم داراي قدرت تبيين عملكرد تحصيلي دانشجويان كارشناسي رشته‏ هاي مهندسي هستند.