ارزيابي دروني و بروني، براي ارتقاي كيفيت در آموزش مهندسي، تجربه ‏هاي بين المللي و تلاش ‏هاي ملي

كيفيت شرط بقاي مراكز آموزشي مدرن و دريچه‏اي به ‏سوي جهاني ‏شدن آموزش عالي است. در يكي دو دهه گذشته آموزش مهندسي در سطح جهان، تحولات زيادي را پشت سر گذارده و ملاك هاي مشخصي براي يك آموزش مهندسي معيار پيشنهاد شده است. امروزه، مراكز آموزش مهندسي پيشرو، برنامه ‏هاي آموزشي خود را به‏ گونه‏اي عرضه مي‏نمايند كه دانش‏آموختگاني توانا براي ورود به بازار كار مهندسي، در سطح ملي و بين‏ المللي، به دست دهند. در چنين شرايطي است كه ارتقاي كيفيت برنامه ‏هاي آموزشي، در اولويت قرار گرفته است. يكي از دردسترس ‏ترين روش‏ ها براي آگاهي از نقاط قوت و ضعف برنامه ‏هاي آموزشي و ارتقاي كيفيت آن، گذر موفقيت‏ آميز از فرايند ارزشيابي است. در برداشت تازه‏اي از «ارزشيابي»، به‏ جاي سنجش آن‏چه دانشگاه عرضه مي‏كند، تمركز به «دستاوردها»، يعني آنچه دانش‏آموختگان كسب كرده‏اند، معطوف شده است. براي قضاوت در مورد ميزان دستيابي دانشجويان به دستاوردهاي موردنظر، روش‏ هاي «ارزيابي دروني» يا خودارزيابي، توسط مؤسسه آموزشي و «ارزيابي بروني»، توسط نهادهاي مستقل ارزشيابي، توسعه ‏يافته است. در اين مقاله، ضمن مرور وضعيت ارزشيابي آموزش مهندسي در جهان و تشريح سازوكار ارزيابي دروني و بروني، اقدامات صورت ‏گرفته، در بيش از يك دهه گذشته، براي ارزشيابي آموزش مهندسي ايران، مطابق الگوي رايج در جهان، بررسي شده است