بررسي تاثير تحريك tDCS بر ويژگي‌هاي خطي و غيرخطي سيگنال EEG در بيماران وسواس آلودگي

مقدمه: وسواس آلودگي، يكي از شايع‌ترين انواع وسواس است. به تازگي tDCS به‌عنوان راهكاري جديد براي بهبود علائم در بيماران وسواس پيشنهاد شده است. بررسي اين اثربخشي از طريق سيگنال‌هاي EEG مي‌تواند تخمين بهتري از ميزان بهبودي را فراهم كند و آشكار كند كه چگونه tDCS منجر به تغيير در ديناميك و ويژگي‌هاي سيگنال مغزي مي‌گردد. انتخاب ويژگي‌هاي مناسبِ سيگنال EEG از ميان ويژگي‌هاي مختلف براي نشان دادن اثر tDCS ضروري است. لذا هدف اين پژوهش يافتن ويژگي‌هايي است كه پس از اعمال مداخله tDCS، تغييرات قابل ملاحظه‌اي داشته باشند. مواد و روش‌ها: 10 فرد مبتلا به C-OCD 20 دقيقه tDCS را در ده جلسه دريافت كردند. الكترود كاتد بر روي ناحيه OFC چپ و آند بر روي ناحيه مخچه قرار گرفت. در قبل و بعد از tDCS، پرسشنامه وسواس فكري-عملي ييل براون (Y-BOCS)  توسط افراد تكميل شد و سيگنال EEG نيز در حالت استراحت و چشم باز و چشم بسته ثبت شد. سپس ويژگي‌هاي احتمال همزماني فازي (FSL)، طيف توان و تجزيه و تحليل كمّي بازگشتي (RQA) از سيگنال EEG استخراج شد. سپس با استفاده از الگوريتم ريليف، ويژگي‌هاي بهينه بر اساس اثربخشي tDCS انتخاب شدند. يافته‌ها: الگوريتم ريليف نشان داد كه از ميان ويژگي‌هاي استخراج شده از EEG، ويژگي‌هاي RQA در نمايان كردن تاثير tDCS نسبت به ساير ويژگي‌ها بهينه‌تر هستند. همچنين مقدار شاخص‌هاي DET و Lmax، در بعد از tDCS افزايش معني‌داري داشت. نتيجه‌گيري: tDCS از طريق تاثير بر تعاملات نورون‌هاي مغز و متعادل‌سازي فعاليت نوروني، سبب ايجاد تغييرات در پيچيدگي مغز افراد مبتلا به C-OCD شده است. در نتيجه بين ميزان اثربخشي برآورد شده با Y-BOCS  و ويژگي‌هاي انتخاب شده توسط الگوريتم ريليف، همبستگي وجود دارد. مشخصه‌ي پيچيدگي مغز در EEG بيشتر از هر ويژگي ديگري تاثير tDCS را نشان مي‌دهد.