اثر هشت هفته تمرين مقاومتي پيش‌رونده بر توانايي راه‌رفتن، خستگي و كيفيت زندگي زنان مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس

مقدمه و هدف: تمرين ورزشي يك راهكار موثر در درمان بيماري MS محسوب مي شود. در اين مطالعه، به بررسي تاثير تمرين مقاومتي فزاينده بر ميزان خستگي، توانايي راه رفتن و كيفيت زندگي در زنان مبتلا به MS پرداخته شد.مواد و روش ها: 16 نفر از زنان مبتلا به MS در اين پژوهش شركت كردند. اين افراد به طور تصادفي در دو گروه شاهد (37/15±32/8 سال) و گروه آزمايش (71/37±29/5 سال) قرار گرفتند. در گروه آزمايش فعاليت مقاومتي فزاينده به مدت 8 هفته اجرا شد. قبل و پس از برنامه تمريني، سرعت راه رفتن، استقامت راه رفتن، خستگي و كيفيت زندگي مورد ارزيابي قرار گرفت. از آزمون تحليل واريانس با اندازه هاي تكراري براي آناليز آماري استفاده شد. سطح معناداري 0.05 P در نظر گرفته شد.يافته ها: توانايي سرعت و استقامت راه رفتن در گروه آزمايش نسبت به قبل از تمرين به طور معنا داري افزايش يافت؛ اما، در گروه شاهد سرعت و استقامت راه رفتن نسبت به قبل كاهش معناداري يافت (0.04=P). از طرفي، كاهش معنادار خستگي در گروه آزمايش نسبت به قبل از تمرين نشان داده شد (0.001=P)؛ درحالي كه خستگي در گروه شاهد نسبت به قبل به طور غيرمعناداري افزايش پيدا كرد (0.73=P). تمرينات مقاومتي موجب بهبود كيفيت زندگي بيماران مبتلا به MS نسبت به قبل از تمرين شد (0.01=P)، اين در حالي است كه ميزان كيفيت زندگي (0.04=P) گروه شاهد نسبت به قبل كاهش يافت (0.04=P). ميزان كيفيت زندگي و خستگي در قبل و پس از مداخله تمريني بين دو گروه تفاوت معناداري وجود ندارد، اما توانايي راه رفتن (سرعت و استقامت) پس از مداخله تمريني در گروه آزمايش به طور معناداري بيشتر از گروه شاهد بود.بحث و نتيجه گيري: تمرين مقاومتي فزاينده با شدت متوسط مي تواند منجر به افزايش توانايي راه رفتن، كاهش خستگي و در نهايت منجر به بهبود كيفيت زندگي زنان مبتلا به MS مي شود.