تاثير تمرين اينتروال شديد در مقايسه با مديتيشن بر شاخص‌هاي QUICKI، McAuley، HOMA-IR، شاخص‌هاي گلايسميك و پروفايل ليپيدي زنان مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه و هدف: استفاده روز افزون از روش هاي درماني غير دارويي مانند ورزش و مديتيشن در مديريت ديابت براي بهبود وضعيت جسماني و رواني در بيماران ديابتي داراي اهميت بالايي است. هدف از پژوهش حاضر بررسي تاثير تمرين اينتروال شديد (HIIT) در مقايسه با مديتيشن بر شاخص هاي حساسيت انسوليني، شاخص هاي گلايسميك و پروفايل ليپيدي زنان مبتلا به ديابت نوع دو بود.مواد و روش ها: 30 زن ديابتي ميانسال ديابتي به طور تصادفي انتخاب و به سه گروه HIIT، مديتيشن و كنترل تقسيم شدند. ميزان سرمي گلوكز، انسولين، هموگلوبين گليكوزيله، تري گلسيريد، ليپوپروتئين پرچگال (HDL)، ليپوپروتئين كم چگال (LDL) 48 ساعت قبل و بعد از مداخله به صورت ناشتايي اندازه گيري شد. شاخص هاي حساسيت و مقاومت انسوليني بر اساس فرمول ها محاسبه گرديد. تمرين به مدت 12 هفته و سه جلسه در HIIT و مديتيشن به مدت 12 هفته و تمام روزهاي هفته اجرا گرديد. براي مقايسه بين گروهي از آنوواي دو راهه تركيبي و آزمون تعقيبي توكي و تفاوت درون گروهي از آزمون t زوجي استفاده گرديد.يافته ها: QUICKI، McAuley و HOMA-IR، گلوكز، انسولين، هموگلوبين گليكوزيله و پروفايل لييپدي بهبود معني داري در گروه HIIT نسبت به گروه كنترل نشان داد (0.05 P). همچنين، گلوكز ناشتا، QUICKI و HOMA-IR در گروه HIIT بهبود معني داري نسبت به گروه مديتيشن داشت (0.05 P). گروه مديتيشن نيز باعث بهبود معني دار HOMA-IR، انسولين و HDL نسبت به گروه كنترل شد (0.05 P).بحث و نتيجه گيري: يافته هاي مطالعه حاضر نشان داد كه هر دو HIIT و مديتيشن مي تواند باعث بهبود حساسيت و مقاومت انسوليني، برخي شاخص هاي گلايسميك و پروفايل ليپيدي زنان مبتلا به ديابتي نوع دو شود. با اين حال، اثربخشي HIIT در بيشتر متغيرها برجسته تر از مديتيشن بود. براي درك بهتر كارايي اين دو روش پژوهش هاي بيشتري نياز است.